‘‘Fakat insanlar tesadüfleri kabul edemiyorlar sanki. Ruhlarımız tesadüfler dizisine, yani sonsuzluk fikrine dayanacak kadar güçlü değildir. Doğum tesadüfü ile ölüm tesadüfü arasına sıkışıp kalmış hayatlarımız boyunca, irade diye adlandırdığımız şeyin aracılığıyla meydana gelen birkaç olayı sayarak, bunların sonucunda içimizde ortaya çıkan tutarlı şeyi ‘karakter’ ya da ‘hayat’ diye adlandırarak kendimizi avuturuz. Çünkü başka türlüsünü düşünemeyiz.’’
.
Er Tamura savaşın ortasında, Filipinler’in bilmediği yerlerinde. Her bölükte erzak sıkıntısı var, hasta erlere bakmak ise bir yük olarak görülüyor. Hastanede tedavi edilemeyen erler sadece oturarak ölümü bekliyor. Tamura’ya da oturması söyleniyor. Ama onun yolu başka. O, gözünün önünden bir türlü gitmeyen anız ateşlerini takip edercesine yürüyor.
.
Yazar Şohei Ooka da Leyte Adası’nda cepheye gönderilen askerlerden biriydi. Orada Amerikan kuvvetleri tarafından esir alındı ve ülkesine dönebildiğinde anılarını kaleme aldı. Anız Ateşleri, Filipinler’de gördüklerinin ne kadarını içeriyor tam anlamıyla bilmek mümkün değil ancak kitaptaki her cümlenin fazla gerçek olduğunu anlayabiliyoruz. Çaresiz, aç, yalnız kalan bir insanın neler yapabileceğini göstermekle birlikte o insanın ‘ne kadar insan kalabileceğini’ de sorgulatıyor Anız Ateşleri. Bazı kısımlarda bir okur değil de Tamura’nın duyduğu seslerden oluveriyoruz sanki. Bataklığa saplanan ya da son kurşununu saklamaya çalışan bir er gibi de..
.
Nilay Çalşimşek çevirisi, David Drummond kapak tasarımıyla bu eseri çok, çok sevdim~
·
2.110 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.