Anız Ateşleri
Shohei OokaYazar:
Shohei Ooka
Çevirmen:
Nilay Çalşimşek
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
192
Basım Tarihi:
2022
İlk Yayın Tarihi:
1977
Yayınevi:
Jaguar Kitap
ISBN:
9786257027274
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Yorumlar ve İncelemeler
Japon yazar Şohei Ooka, kendi yaşadıklarından yola çıkarak kaleme aldığı Anız Ateşleri’nde İkinci Dünya Savaşı’nın son aylarında, Filipinler’i işgal eden Japon birliklerinden birinde asker olan Tamura’nın yaşadıklarını anlatıyor. Tamura, verem olması nedeniyle tabur komutanı tarafından hastaneye sevk ediliyor ancak yeterli yiyecek erzakı olmadığından hastane de onu kabul etmeyince tek başına bir kurtuluş arama yoluna gidiyor. Roman, savaşın insan ruhunda açtığı tahribatı anlatırken, olağanüstü şartlar altında insanın kendini koruma ve hayatta kalma içgüdüsüyle ‘insanlık’tan nasıl çıkabileceğini de gösteriyor. Savaş karşıtı romanlar arasında Anız Ateşleri’ni benim için ayrı bir yere koyan iki sebep var. Birincisi yazarın dupduru dili. Böyle yalın cümlelerle bu kadar derinlikli bir anlatım, muazzam gerçekten. İkincisi ise romanın psikolojik derinliği. Özellikle savaşın ortasında yavaş yavaş gerçeklikten kopma hali ve vicdanla hesaplaşma çok güzel anlatılmış. Savaşın neden olduğu yıkımın yanı sıra, insanın inanma ihtiyacı, hafıza, hatıralar ve bilinç ile ilgili çok güzel sorgulamaları ele alıyor yazar. Savaş karşıtı roman epey okudum, aralarında çok iyi olanları da var elbette ama genelde anlatımlarındaki yavanlık ve konunun boğuculuğu nedeniyle nispeten daha mesafeli yaklaştığım bir tür. Bu nedenle Anız Ateşleri gibi çok iyi bir savaş karşıtı romana denk gelince ayrıca seviniyorum. Çok, çok güzeldi.
ANIZ ATEŞLERİ-ŞOHEİ OOKA,192 sayfa
Japon yazar Şohei Ooka, kendi yaşadıklarından yola çıkarak kaleme aldığı Anız Ateşleri'nde İkinci Dünya Savaşı'nın son aylarında, Filipinler'i işgal eden Japon birliklerinden birinde asker olan Tamura'nın yaşadıklarını anlatıyor.
~••••••••••••••••••••~
Kendisi de 1944’te Japon imparatorluk ordusunda silah altına alınır, üç aylık acemilik döneminin ardından Filipinler cephesine yollanır. Orada muhabere teknisyeni olarak çalışan yazarın taburunun büyük bir kısmı katledilir ve Ocak 1945’te Amerikan kuvvetleri tarafından Leyte Adası’nda esir alınır. Savaş sona erdikten sonra ülkesine geri dönen Ooka yazarlık hayatına başlar. 1951’de kendisini dünyaca üne ve Yomiuri Ödülü’ne kavuşturacak olan romanı Anız Ateşleri yayımlanır.
~••••••••••••••••••••••~
Savaşın acımasızlığını ve gerçek yüzünü gösteren kitapta karakter Er Tamura,II.Dünya Savaşı’nda Filipinlere bağlı Leyte Adası’nda japon ordusuna bağlı bir askerdir. Verem hastalığı nedeniyle kendi bölüğünden sahra hastanesine gönderilir.Yanında yiyeceği olmadığından hastaneden kovulur. Diğer taburlar tarafından da kabul edilmeyen Tamura,adanın labirent gibi ormanlarında amaçsızca dolaşmaya ve yolunu kaybetmeye başlar. Zamanla akıl sağlığını da kaybeden Tamura, doğaya, savaşın yıkıcılığına ve açlığa karşı da hayatta kalma mücadelesine girişir.
Savaşın yıktığı hayatlar, yerle bir olan ruhlar, paramparça bedenler… Psikolojik derinliği olan, sindirilmesi zor bir kitap.
Savaşın tam ortasında olmak nasıldır?
Savaşın içinde yaşamak daha doğrusu hayatta kalmaya çalışmak nasıldır?
Yazar karakterin bulunduğu ortamı öyle bir betimlemiş ki, karakter ile birlikte o ıssız ormanda bende yaşadım, terkedilmiş köyün meydanında yürüdüm, bataklıktan dizlerim bata çıka ben de geçtim, oradaki açlığı, susuzluğu, duygusuzluğu, çaresizliği, o mecburiyeti dibine kadar hissettim.
İnsanlık adına mutlaka okunması gereken, savaş karşıtı çok çok iyi bir metin.
Anız Ateşleri - Şohei OokaEdebiyat
2.dünya Savaşında Filipinler'e bağlı leyte adasında japon ordusu sıkışıp kalıyor. Bir tarafta Filipin' li gerillalar bir tarafta Amerikan ordusu var. Er tamura adında bir asker hastalanınca taburu tarafından hastahaneye gönderilir. Hastahaneye de almayınca er tamura adada dolanmaya başlar. Yiyecek yoktur. Er tamura istemeyerek Filipinli bir kadını öldürür. Açlıktan kırılan askerler yamyamlığa kadar işi götürür. Bana "bana batı cephesinde yeni bir şey yok "adlı kitabı hatırlattı. Bu kitap da savaşın acımasızlığını anlatıyor. İnsanın yaşam mücadelesinde nasıl acımasız olabileceğini anlatıyor. Fakat bu kitap da farklı olan kısım er tamura' nın kendi içindeki tanrı ile olan ilişkisi, tamura bu olanlardan tanrıyı suçlar . Hatta onu inkar eder. Aslında o yok der ,doğum ile ölüm arasındaki herşey bir tesadüf der sızlanır. Deliliğe gider . Savaş ta yaşananları kolay kolay atlatamaz . varlığını korumak için ruhunu kaybeder insan bu kitap da inancını sorgular. Felsefi bir yönü de var kitabın , sarsıcı bir kitap yamyamlık sahneleri oldukça rahatsız edici okuyacak kişinin psikolojisini bozar bu kitap, savaş da değeri olmayan tek şey insan oluyor. Farklı bir kitap, Kesinlikle tavsiye ederim.
Anız Ateşleri
Anız Ateşleri
‘‘Fakat insanlar tesadüfleri kabul edemiyorlar sanki. Ruhlarımız tesadüfler dizisine, yani sonsuzluk fikrine dayanacak kadar güçlü değildir. Doğum tesadüfü ile ölüm tesadüfü arasına sıkışıp kalmış hayatlarımız boyunca, irade diye adlandırdığımız şeyin aracılığıyla meydana gelen birkaç olayı sayarak, bunların sonucunda içimizde ortaya çıkan tutarlı şeyi ‘karakter’ ya da ‘hayat’ diye adlandırarak kendimizi avuturuz. Çünkü başka türlüsünü düşünemeyiz.’’
.
Er Tamura savaşın ortasında, Filipinler’in bilmediği yerlerinde. Her bölükte erzak sıkıntısı var, hasta erlere bakmak ise bir yük olarak görülüyor. Hastanede tedavi edilemeyen erler sadece oturarak ölümü bekliyor. Tamura’ya da oturması söyleniyor. Ama onun yolu başka. O, gözünün önünden bir türlü gitmeyen anız ateşlerini takip edercesine yürüyor.
.
Yazar Şohei Ooka da Leyte Adası’nda cepheye gönderilen askerlerden biriydi. Orada Amerikan kuvvetleri tarafından esir alındı ve ülkesine dönebildiğinde anılarını kaleme aldı. Anız Ateşleri, Filipinler’de gördüklerinin ne kadarını içeriyor tam anlamıyla bilmek mümkün değil ancak kitaptaki her cümlenin fazla gerçek olduğunu anlayabiliyoruz. Çaresiz, aç, yalnız kalan bir insanın neler yapabileceğini göstermekle birlikte o insanın ‘ne kadar insan kalabileceğini’ de sorgulatıyor Anız Ateşleri. Bazı kısımlarda bir okur değil de Tamura’nın duyduğu seslerden oluveriyoruz sanki. Bataklığa saplanan ya da son kurşununu saklamaya çalışan bir er gibi de..
.
Nilay Çalşimşek çevirisi, David Drummond kapak tasarımıyla bu eseri çok, çok sevdim~
Müthiş bir savaş karşıtı metin. Japon asker er Tamura’nın zihninden geçenleri okuyoruz. Savaş, savaşın anlamsızlığı, insanın ruhunda yarattığı tahribat, yaşattığı vahşet ve sonucunda insanın kendine ve benliğine ne kadar yabancılaşabileceğine dair bir anlatı. Çok çok severek okudum.
Kitabın epey karanlık bir atmosferi var. Çok fazla mekan tasviri olmamasına rağmen, olayın, daha doğrusu Tamura’nın zihninden geçenlerin nasıl bir ortamda zuhur ettiğini algılayabiliyoruz. Hiçbir şekilde ajite etmeden savaşın sorgulayan bir insanı neye dönüştürebileceğini gösterdiği için yazarın anlatımına hayran kaldım. Tüm bunların yanısıra insan olmak, aşk, hafıza, unutmak, hatırlamak ve varoluşsal sancıları da irdeleyen harika bir romandı. Bende iz bırakan kitaplardan biri oldu. Jaguar yayınları ne bassa okumaya devam…
SABIR KELİMESİ VÜCUT BULUR;Edebiyat
Nasıl anlatmalı seni, ya da nerden başlamalı seni anlatmaya bilemedim.
Başlamalıyım bir yerden... Duygularımı paylaşmak için sabırsızlanıyorum aynı zaman da okurlara aktarmak için inanılmaz heyecan duyuyorum.
Daha çok kişi tarafından keşfedilmelisin ve okunmalısın.Her vicdanı hür insanın benim hissedeceklerimi hissedeceğiden eminim.
Neden mi okunmalı!...Ne gibi dersler mi bekliyor sizi;
-Şu an boğazından geçirdiğiniz her lokmaya şükür etmek için.
-Evsiz,yurtsuz kalmayıp var olma çabasında olmadığınız,o çabaya girince ne gibi sıkıntılar sizi bekliyor bunu anlamak için...
-Günlerce aç bir şekilde nefes alıp verirken bir anda giden bilincin ne demek olduğunu öğrenmek için,
-Yaşam mücadelesi vermenin ne kadar zor olduğunu daha iyi görmek için.
- Ve son kez; bir tane patatesin insan hayatındaki önemini,tuz ve bitki kökleriyle beslenmenin nasıl olduğunu bilmek için....
Gibi örnekler çok,alınması gereken dersler çok...
Sıralamalar bitmez...
2.Dünya savaşı sırasında ayakta kalma mücadelesi veren Tamara anlatsın biz de dinlerken onu bolca çokça sabır isteyelim yaradandan.
Güzel günler olmasına dair umutlarımız bitmesin.
Anız AteşleriSavaşa Hayır
2. Dünya Savaşı - Filipinler - Hasta olduğu için bölüğünün, erzağı bittiği için de sıhhiyenin istemediği ve bunun sonucunda yaşama tutunma çabası ile adada mücadele eden bir Japon askeri:
Doğduğum günü ve yaşıyor olmayı daha bir manasız hatta gereksiz buldum, bu adada şahit olduklarımdan sonra..
Bırakın insanın yamyam olmasına ve yamyamlaşabilmesine, barınma yeri olmadan ve hastalığın pençesinde kıvranmaktayken, insanın günlerce aç ve susuz kalabileceğine bile aklım ermezdi hiç. Şarapnelin kendi vücudumdan kopardığı et parçasını ağzıma atıp çiğnediğimde bile düşün(e)medim aslında yamyam olabileceğimi(zi) insan olarak.
Fakat şimdi yaşıyor olduğuna şüphe duyduğum bu bedenim (ki zira ruhum çoktan bedenimden ayrıldı), türlü yaraların-berelerin iyileşmeye yüz tutmuş izleriyle doluyken, her şeyin nasıl da mümkün olduğunu düşünmekteyim.
Ne uğruna çabalamışım ki adına yaşam dediğimiz bu felaketler sahnesindeki rolümü devam ettirmeye? En çok da belki her şeye rağmen yaşama tutunma çabam için hayret ediyorum. "Demek ki," diyorum, "insan, şartları ne olursa olsun en azından bir umut kırıntısı bulabileceği inancıyla kendisini hayatta tutmaya çalışıyor. Kendi cinsinin, hatta direkt kendisinin bütün yıkım fikirleri ve eylemleri dahil ona yaşamaya devam ekmek dışında bir şeyi düşündüremiyor bile."
Lakin insan bütün bunlarla birlikte, yokluklar içindeyken, olmayan şeye bile şükretmeyi öğrenebiliyor, herhangi bir zamanda yaşamında olabileceği düşüncesiyle. Ve insan bazen en çok korktuğu ve dumanının çizgilerini gördüğünde yolunu başka taraflara çevirdiği anız ateşlerine bile, vakti gelince, ateşin çevresinde düşman da olsa besin kaynağı olabilecek bir insan olabileceği umuduyla, delicesine koşarak gidebiliyor.
İşte benim de aklımı yitirmeden ve delirmeden önce en son hatırladığım
Savaşın insan ruhuna getirdiği değişimi, bu kadar net ve sansürsüz anlatan bir başka kitap var mıdır? Belki de onu özel yapan, sadece insanların savaşını konu almakla kalmayıp, bir ateistin "Tanrı var mıdır?" sorusunu yeniden, başka bir amaçla sorgulamasıdır.
Kitabın tam da esir alınmadan hemen önceye ait olması, savaşın dehşetengiz yüzünün tanıklığını çok daha etkili aktarmaya yol açmış. Yaşamın kendisi varoluşçu bir eksende, dünyaya fırlatılıp ortada kalan bir tartışmanın son hesaplaşması ile aktarılıyor. Kişisel olan durum, genel bir çehreye bürünüyor böylece. Kişi üzerinden şahit olduklarımız, tam da savaşın kendisi. Savaşın bir ülkeyi, bir adayı, bir bünyeyi nasıl yakıp, yıktığının vesikası adeta. Açlığın, barutun, korkunun, ilkel tüm dürtülerin, pis kokuların, çamurun, kanın, çaresizliğin fragmanları arasında bizi dolaştıran Anız Ateşleri’nin derdinin de tam olarak bunu tasvir etmek olduğunu söylemek mümkün. Muhteşem bir kitap.
Reklam
Yazar Hakkında
Shohei OokaYazar · 1 kitap
Shōwa dönemi Japonyasında etkin bir Japon romancı, edebiyat eleştirmeni ve Fransız Edebiyatı çevirmeni idi. Ikinci Dünya Savaşındaki yurtiçi ve yurtdışı deneyimleri eserlerinde önemli bir rol oynayan savaş sonrasi yazarlarından biridir. Kısa öykü ve eleştirel denemeleri ile hemen hemen Japonya'daki her edebiyat dergisine katkida bulunmustur. Ülkemizde Hür Yayıncılık tarafından 1977'de yayınlanan Ovadaki Ateşler romanı ile tanınmaktadır.
Tokyo'da doğan Shohei'nin babası bir borsacıydı ve annesi bir geyşaydı. Erken yaşlardan itibaren edebiyat üzerine yetiştirildi ve lisedeyken Fransızca'da ustalaştı. Ailesi ayrıca ünlü edebiyat eleştirmeni Kobayashi Hideo'yu öğretmeni olarak tuttu. Nisan 1929'da Kyoto İmparatorluk Üniversitesi Edebiyat Okulu'na girdi ve Mart 1932'de mezun oldu.
Mezun olduktan sonra, hükümet yanlısı bir gazete olan Kokumin Shimbun'da gazeteci oldu, ancak bir yıl sonra kendini Stendhal ve diğer Avrupalı yazarların eserlerini incelemeye ve Japoncaya çevirmeye adamak için istifa etti. 1938'de geçimini sağlamak için Kobe merkezli bir Fransız-Japon sanayi şirketi olan Air Liquide'de (Teikoku Sansō) tercüman olarak bir iş buldu. Haziran 1943'te işlerinden ayrıldı ve aynı yılın Kasım ayında Kawasaki Heavy Industries'de bir pozisyon aldı.
Bununla birlikte, 1944'te Japon İmparatorluk Ordusu'na alındı, sadece üç aylık basit eğitim verildi ve iletişim teknisyeni olarak görev yaptığı Filipinler'deki Mindoro Adası'ndaki cepheye gönderildi. Ocak 1945'te Amerikan kuvvetleri tarafından yakalandı ve Leyte Adası'ndaki bir savaş esiri kampına gönderildi. Hayatta kalmak, orta yaşlı ve kendi düşünce tarzına göre değersiz bir asker olan ve diğer pek çok kişi hayatta kalamazken hayatta kalmasından rahatsız olan Ōoka için çok travmatikti. O yılın sonunda Japonya'ya döndü ve Akashi, Hyōgo'da yaşadı.
Ōoka'nın kariyerine yazar olarak başlaması savaşın bitiminden sonra ülkesine dönene kadar olmadı. Çocukluğunun Fransızca öğretmeni ve akıl hocası Kobayashi Hideo'nun tavsiyesi üzerine, bir savaş esiri olarak deneyimlerinin otobiyografik bir kısa öyküsünü Furyoki başlığıyla yayınladı. 1949'da Yokomitsu Riichi Ödülü'nü kazanmasının, onu bir kariyer olarak yazmaya teşvik etti.
