Benim için Ev; sıkıcı, bunaltıcı hafta içlerinden sonra hafta sonu bir günlüğünede olsa aileyle çıkılan piknik tadındaydı. Büyük beklentilerimin olmadığı, sakin ve rahatlatıcı bir roman. Yazılardaki giriş gelişme sonuç tekniği üzerine kendimce nacizane bir görüş söylemek istiyorum, Ev'in gelişme kısmını çok beğendim, anlatılan yol hikayesi gerçekçi- ki zaten yazarımız da baş karakterlerimiz gibi bahsi geçen yol macerasını deneyimlemiş- ve su gibi okuyup giden türdeydi bu yüzden en çok keyif aldığım kısım burasıydı. Zaten yazırında kitapta anlatmak istediklerinden birisi daha doğrusu kaleminden bana geçenlerden birisi, önemli olanın varışın değil yolun kendisi olduğuydu. Bu yüzden haklı bir dayanakla da kitabın bu kısımları benim için tatlı ve keyifliydi ancak kitabın sonu beni pek tatmin etmedi açıkcası. Son bölümü okumak bütün büyüyü bozmuş gibi hissettirdi. Son olarak kalın romanları okumaya başlamaktan kaçınıyorsanız, kalınlıkları gözünüzü korkutup bu deneymi erteleyenlerdenseniz Ev bunları yenmek için çok iyi bir başlangıç olabilir. Yukarda da belirttiğim gibi su gibi akıp giden okuması kolay romanlardan.