Çok büyük beklentilerle başladığım yalancı Orman şaşırtmadı ve bu yılın en iyi kurgularından biri oldu benim için. Yazarın daha önce "bu bizim hikayemiz" kitabını ve kitaba dizilen methileyeleri duymuş ama okumak bir türlü nasip olmamıştı, kısmet yalancı ormanaymış. Aslında başlamadan çok benlik olmadığını düşünmüştüm çünkü arka kapaktaki tanıtım yazısı pek heyecan verici değildi. Lakin kimde görsem öve öve bitiremiyordu o yüzden tereddütle de olsa başladım. Başladıktan beş saat sonra da bir çırpıda bitirdim. Özellikle sonlara doğru "acaba şimdi ne olacak?" diye yerimde kıpır kıpır kıpırdandığımı da söylemem lazım.
SPOİLER
Şimdiii... Bu kadar övdüm ettim ama aklıma yatmayan bir durum var. Maggie ile Gus birbirine çok yakın. O kadar yakın ki Maggie, Gus'a düzenli aralıklarla oğlunun fotoğraflarını gönderiyor. Hatta ona mektup bile yolluyor. Ki bu fotoğraf ve mektuplar çok eskiden kalma da değil, son fotoğraf günümüzden altı ay önce gönderilmiş. Madem bu kadar yakınlar, Maggie kasabaya geri döndüğünde neden bir defa bile Gus'ı ziyarete gitmedi? En kötü telefon edebilirdi. Hadi diyelim başta gitmedi, oğlunu işe aldığını öğrendikten sonra iletişim kurmalıydı. O kısım bayağı saçma ve tutarsız olmuş açıkçası. Bu kadar ustalıkla işlenmiş bir kurguya yakışmayacak bir hata olduğu için bir puan kırıyor ve kitaba 9 veriyorum.
Herkese iyi okumalar:)
·
463 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.