Öteki
Başkaları Cehennemdir demiş sarte bunu bu kitapta çok iyi görüyoruz karakterimiz sürekli başkalarının ne düşüneceğine ne yapacağına başkalarının onun hakkındaki düşüncelerine onu nasıl görecekleri ile ilgenip kendine eziyet ediyor fakat başkalarının umrunda bile değil hatta goldyadkinin kıyafetlerine kadar tıpkısının aynısı aynı iş yerine başvurduğu zaman bile kimse bunu goldyadkin söylene kadar fark etmiyor bile yani kimsenin umrunda bile değil belki de böyle düsünmesinin sebebi kendinden nefret ettiği için başkalarının da ondan nefret ediceği düşüncesidir. kendinden nefret ettiğini şu cümleyle anlıyabilirz " Bay Goldyadkin kendisiyle dalga geçmekten ve yararlını deşmekten o an için büyük bir haz, hatta şehevi bir haz duyuyordu"