Etkisinden çıkmam için biraz zamana ihtiyacım var. Sonu kapakta yazıyor olmasına rağmen neden bu kadar ağladım bilmiyorum, halbuki bildiğim için daha az üzülürüm diye düşünmüştüm. Somut ölüm bizi üzen şey olmuyor, insanın arkasında bıraktığı anılar her şeyi daha anlamlı yapıyor. İzlediğim ya da okuduğum şeyleri çabucak unutmak gibi bir sorunum var, aslında her şeyi unutuyorum ama bu 'her şey' kitapları unutmak kadar üzmüyor beni. Bu kitabı ve hissettirdiklerini unutmak istemiyorum. Bir de, Sayın yazar Adam Silvera'nın kitabı büyük bir sırıtışla tutan fotoğraflarına tezat olarak yatağımında cenin pozisyonunda ağladığım gerçeği ironik geldi. Yazar, havalı biri. Adam SilveraVe Sonunda İkisi de Ölür