"...Gilberte'in benim varlığımdan sıkıldığını hissettiğimde, ondan vazgeçecek gücüm
vardı hâlâ; oysa şimdi, aynı sıkıntıyı Albertine'de saptadığımda, bu gücü bulamıyor, onu zorla alıkoymaktan başka şey düşünemiyordum. Yani Gilberte'e kendisiyle bir daha hiç görüşmeyeceğimi yazarken, onunla görüşmemeye gerçekten niyetliydim, oysa Albertine'e aynı şeyi yalandan, sırf barışma umuduyla söylüyordum. Birbirimize sunduğumuz görüntüler, gerçeğin kendisinden oldukça farklıydı. İki kişinin karşı karşıya geldiği her durumda aynı şey geçerlidir şüphesiz; çünkü her biri, karşısındakinin içinden geçenlerin bir
kısmından habersizdir ve bildiklerini de kısmen anlayabilir ancak; ayrıca her ikisi de kişisel olmayan yanlarını açığa çıkarırlar; bazen
daha kişisel yönlerini kendileri de çözmediklerinden önemsemezler, bazen de kendilerine bağlı olmayan, anlamsız bazı üstünlükler onlara daha önemli görünür, gururlarını okşar; öte yandan, küçümsenmemek için gerekli gördükleri bazı şeylere sahip olmadıklarından, sanki bunları önemsemiyormuş gibi yaparlar, hem de görünürde en çok aşağıladıkları, hatta tiksindikleri şeylerdir bunlar. Ama aşkta bu yanlış anlama en üst düzeydedir, çünkü (belki bir tek
çocukluğumuz dışında) dış görünüşümüzle tam olarak düşüncemizi yansıtmaya değil, arzuladığımız şeyi ele geçirmemize en uygun
tavır olarak gördüğümüz tavrı yansıtmaya çalışırız; benim arzuladığım şey ise, eve döndüğüm andan beri, Albertine'i geçmişteki kadar uysallıkla yanımda tutabilmekti; öfkeye kapılıp benden daha fazla özgürlük talep etmesini engellemekti; ileride bu özgürlüğü Albertine'e bağışlamak istiyordum, ama bağımsızlık heveslerinden korktuğum şu günlerde ona özgürlük tanırsam, aşırı kıskanırdım.
Belirli bir yaştan sonra, izzetinefsimizin ve basiretimizin etkisiyle, en çok arzuladığımız şeyi önemsemiyormuş gibi yaparız. Ama aşkta, sırf basiret bile -ki gerçek bilgelik değildir muhtemelen- bizi hemen böyle bir ikiyüzlülüğe zorlar."
·
203 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
