Ağır bir depresyon döneminde hastaneye yatırılan genç kadın bana, "Ben değersiz bir insanım ve hiç kimse beni önemsemiyor. Yalnızlığa mahkumum." dedi. Hastaneden çıkarken birçok hasta ve görevli onu çok sevdiklerini ve önemsediklerini söylemişti. Bu durumu nasıl olumsuzlaştırmıştı biliyor musunuz? "Bunun önemi yok çünkü beni dışarıda tanımıyorlar. Hastane dışındaki gerçek bir insan beni umursamayacaktır." Ben de ona dışarıda onu gerçekten önemseyen birçok arkadaşının ve aile bireyinin olmasını nasıl açıklayacağını sordum. "Onlar da sayılmaz çünkü onlar gerçek ben'i bilmiyorlar. Görüyorsunuz, aslında ruhum tamamen yozlaşmış. Kimsenin beni bir an için bile sevmesi mümkün değil."
Sayfa 58
·
183 Gösterim
2 Yorum
Bu yorum görüntülenemiyor
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.