Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık, adeta bütün insanlara dağılmıştı; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi.
Kırılmak... Bazen insan kırılmayı değil de öfkelenmeyi istiyor. Çünkü öfkelendiğinde duygu patlaması yaşarsın ve beynin bunu dışarıya vurabilir. Ama kırıldığında... Beynin o kadar çaresiz kalır ki.. Hiçbir tepki veremezsin. İçten içe erirsin..
Sabahattin Ali'nin bu cümleleri çaresizliğin alt metni gibi...