Sevgi ve saygıyla anılası, değerli Doğan Cüceloğlu, bu kitabında üniversite öğrencisi Timur ile emekli profesör Yakup arasında geçen sohbetler üzerinden kişinin karakterini oluşturmada yararlanabileceği anahtarları bize sunmayı amaçlamış. Psikoloji alanındaki bir kitabın bu şekilde, sanki bir ebeveynin çocuğuna öğretileri şeklinde sunulması, Doğan hocanın o tatlı ses tonunu da kafamda hayal edince hoşuma gitti. Böylesi bir üstadın kitabı üzerine inceleme yazmak biraz haddini aşmak gibi hissettiriyor, bu yüzden kitapta en sevdiğim bölümü aktarmak istedim sadece.
Yakup Bey, Amerika’da asistanlık yaparken Amerikalı oda arkadaşlarından biri küçük çocuğunu işe getiriyor. Herkes işini yaparken çocuk koltuğa tırmanmak için büyük uğraş veriyor ama çıkamıyor, yine de denemekten vazgeçmiyor. Yakup Bey ise dayanamayıp ‘Hoppa!’ diyerek çocuğun koltuğun üstüne çıkmasına yardım ediyor. (Bunun Doğan hocanın anısı olduğu ve onun sesinden bu hamlesini düşündüm.) Çocuk şaşırıyor, sonra koltuğun üstünde öylece kalakalıyor. Baba ise Yakup Bey’e neden böyle birşey yaptığını, bunu yaparak çocuğun koltuğa çıkacağına olan inancını elinden aldığını, kendi çabasıyla bunu başarmasının önemini vurgulayarak, zaferini çaldığını belirtiyor. Bu sözler Yakup Bey’e unutamayacağı bir ders oluyor.
Şimdiki çocukların, gençlerin ne kadar hazırcı olduğunu ve ailelerin ne kadar gereğinden fazla verici olduğunu düşününce ben de güzel bir ders olduğunu düşündüm. Kitap bunun gibi birçok yararlı hayat dersi içeriyor, herkesin okumasını tavsiye ederim.
·
189 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.