Çok değer verdiğim biri demişti ki bu kitaptaki anlatıcıyla ilgili, "Başından beri dik duran bir çocuk." Sanırım çok doğru bu söz. Trevanian'ın kendi çocukluğunu anlattığı, en azından çocukluğundan izler taşıyan bir roman. Bir çocuğun gözünden insan duyguları, psikolojisi, çelişkileri, gel gitleri...
Kahramanın gözünden yargısız bir şekilde farklı karakterlerin iç dünyasını gözlemliyoruz.
Örneğin kitaptaki baba. Son anına kadar değişmeyen, yaptıklarından veya yapmadıklarından dolayı pişman olmayan ve her ne olursa olsun, her şeye rağmen değiştirilemeyecek "baba olduğu" gerçeği...
Özellikle çocuğun annesini çözümlerkenki tarafsızlığı çok etkileyiciydi. Bir yandan da anne rolü üzerinden, onca şeye rağmen duygusal seçimlerimizdeki tezatlık da tokat gibi vuruluyor yüzümüze. Biraz düşününce sadece bu kitapta bahsedilen kadın değil, birçoğumuz bilinçsizce bu yönde tercihte bulunuyoruz sanırım. Bu durumu özetleyen bir kısmı kitaptan alıntılayarak nokta koymak istiyorum. İyi okumalar...
#174767276
657.jpg){kind=small}
·
194 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.