Karısı kendinden önce ölen bir adamı anlatan otobiyografi.Jean Louis Fournier 40 yıllık eşi Sylvie'nin ani ölümünün ardından yaşadıkları, hissettikleri, kurmaya çalıştığı yeni hayatı ile karşımızda bu eserde. Bu eserle adeta ona olan vefa borcunu ödüyor.Acaba hangimiz erken öleceğiz düşüncesini sürekli içinde yaşayan Fournier’in duyguları bizi çoğu zaman hüzne boğuyor.
Dul, yazarın adeta bir iç döküşü, yas tutuşu belki de kendini teselli edişi.Sevgiyle geçen bir ömrün anılarını anlatmakla yas döküşü onun yası.Eşinden kalan eşyaları kimi zaman bulduğunda onların kendisine anımsattıklarını anlatırken buluyoruz Fournier’i.Marquez’in de dediği gibi sevdiklerimiz keşke eşyalarıyla birlikte ölseler sözünü daha bir içlenerek,hissederek yaşıyoruz bu anlatıda.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.