Kitabı ikinci defa okuyuşum. Okuduğum ilk polisiye kitabı olduğu için beni oldukça etkilemişti. Üzerinde uzun zaman geçtiği için tekrar okuyup ne hissettireceğini merak ettim. Ahmet Ümit' in diğer kitapları kadar başarılı değil açıkçası. Diğer yazdığı polisiye romanlarının daha başarılı olduğunu düşünüyorum.
Kitap baş kahramanın rüyası ile başlıyor. Hikayenin başlangıcı için iyi bir seçim fakat kitabın devamındaki diğer rüyaları sıkıcı geliyor. Son kısımdaki rüya hikayenin gidişatına pek de etkisi yok yani olmasa da olurmuş dedirtiyor. Kitabın bazı kısımlardaki detaylar gereksiz geliyor. Ama toplumla, insanlarla, adalet ve emniyet güçleri ile ilgili eleştirel kısımlar oldukça etkileyici. Tüm sorunları açıkça dile getirip, sorunlara çözüm getirmek yerine sorunların üstünü örtmesi hatta sorunlara çözüm getirmek isteyenlerin önünü tıkanmasına yer veriyor. Yeni nesile ve onların düşüncelerine karşı tecrübeli insanların bakış açısını da dile getiriyor.
Kitapta bazı sorunların sıradanlaştırılıp normalmiş gibi anlatılıyor. Mesela aldatmanın, bir erkeğin iki kadınla ilişki yaşaması ve bunun onun için gayet normal gelmesi tek sorunun kadınların bunu kabul etmemesi gibi. Ayrıca kitapta verilen bir olayda bir adamın namus ve kıskançlık için bir kadını öldürebilir demesi ve baş kahramanın buna herhangi bir tepki vermemesi veya doğrusunu dile getirmemesi can sıkıcı geldi. Kitapta bunların normalleştiren insanların olması ve buna karşı çıkacak herhangi bir düşünceye yer verilmemesini sevmedim.
Yazarın çoğu kitabını okuduğum için kitabın ortasında verilen bilgilerden sonunu az çok tahmin edebildim fakat ilk kez bir romanını okumuş olsaydım sonu tahmin edilemezdi. Romanın sonu çok iyi tasarlanmış ve etkileyiciydi. Kitabı okurken baş kahramanın ağzından anlatıldığı için onun düşüncelerini,duygularını bizzat yaşadım. Kafamda baş kahramanın sesi kitap bitene kadar yankılandı. Bazı kısımları hariç kitap genel olarak akıcı ve sürükleyiciydi. Ama hala en sevdiğim kitaplardan mı tartışılır:)
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.