Hayal kirikligiEdebiyat
Zulfu Livaneli'nin ilk kez bir kitabini okudugum ve tarzini cok merak ettigim icin hevesle basladim sayfalar ilerledikce hevesim hayal kirikligina dondu. Anlam bakimindan bir suru celiski hissettim. Bundan sonra yazacaklarim spoiler iceriyor belirteyim.
Kitabin basinda Mustafa cocuklugundan beri sessiz, kendi halinde takilmayi seven biri olarak betimlenirken, esiyle bile konusmazken, denizde gocmen bebegi bulduktan sonra bir anda dili cozuluyor, ortamlara akiyor, kahveye pispirik atmaya gidiyor. Madem cocuklugundan beri sessiz kendi halinde, boyle bir anda insan sosyal kelebek olmaz yani mantiksiz. Sessizligini cocugunun olumune baglasa tamam diyecegim travmayi atlatti hayata dondu.
Kitabin bir yerinde koy hayati yere goge sigdirilamazken baska bir yerde koy halkinin dedikoducu oldugundan, birbirlerinin kuyusunu kazdiklarindan bahsesiyor. Ee nerede kaldi sehre karsi ovdugun olaganustu koy hayati?
Mustafa'nin intihari dusundugu sahnede, o noktaya giden yolun alti pek doldurulmamis, adamin cani sikildi da intihar tesebbusunde bulundu gibi hissettiriliyor.
Yine kitabin baslarinda Mustafa'nin esiyle arasinin soguk oldugu hissettirilirken ilerledikce esine ne kadar asik oldugu, herkese el kaldirabilecekken ona el kaldiramayacak kadar kiyamadigi belirtiliyor bunlar klasik anadolu ailesi mi, yoksa buyuk ask evliligimi anlayamadik dogrusu.
Mustafa ile olan buyuk kavgasinda kadinligina, analigina hakaretler yiyen Mesude, esinden tiksinmeye baslayip evi terkediyor cok guzel. Sonrasinda Mustafa ondan ozur dilemeden, onunla irtibat bile kurma tesebbusunde bulunmadan bir anda gideyim ona sarilayim, opeyim, guzel yemekler yapayim kafasina giriyor ilginc. Bebegin kendilerine geri verilmesine sebep evine dondugu vurgulanabilirdi. Bayagi koca yurekliymis Mesude dogrusu.
Gocmen bebegi saklamak icin Mustafa'nin kiz kardesinin evine Nazilli'ye gittikleri sahnede Mesude, gorumcesinin dogumuna 2 gun kala cocugun cinsiyetini soruyor e yuh yani o gune kadar hic mi konusmadiniz. Mustafa da mi bilgi vermedi?
Benim icin mantik hatalariyla dolu vasat bir roman oldu. Hele kitabin sonundaki roportajda Zulfu Livaneli romaninin cok ustunde tepeden cumleler kurmus, Dostoyevski'den, Stendhal'dan ornekler vermis ki vay ulkemin entelektuelinin haline.
·
149 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.