"Aslında körlük umudun tükendiği bu dünyada yaşamaktı."(syf. 213)
"Bakabiliyorsan, gör. Girebiliyorsan, fark et," alıntısı ile başlayan Körlük, Nobel Edebiyat ödülü almış bir kitap.
Adı bilinmeyen bir şehirde bir adamın trafik ışıklarında ansızın beyaz bir boşluğa gömülmesiyle başlıyor roman. Bu adamın yaşadığı körlük zamanla tüm insanları etkisi altına alır. Ama bu körlük sadece insanların gözlerini değil ahlaklarınıda kör ediyor. Zaten Jose Saramago'da bence kitapta buna değinmek istemiş: Gözlerden ziyade insanlığın kökleşmiş olması. Sayfa 330 da çok beğendiğim bir alıntı olmuştu. Bu alıntı kitabı özetlemeye yeter bir alıntı bence:
"- Bence biz kör olmadık, biz zaten kördük.
- Gören körler mi?
- Gördüğü halde görmeyen körler."
Bu farkındalıkla biten kitapta asıl anlatılmak istenen, bence insanların her zaman kör olduğu. Gözleri açık olmasına rağmen görmeyen körler. Asla etrafında yaşayanları fark edemeden bencilleşen insanlar ve bu insanlar her zaman kör olamaya devam edecek.
Kitapla kalın.
Havva KAYA
·
128 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.