"Yatağımın karşısında bir pencere var. Odamın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım."