Taaşşuk-ı Talat ve FitnatEdebiyat
Şemsettin Sami'nin "kadın sorunları" etrafında kurduğu, bolca toplum eleştirisi olan ve yalnızca bir "aşk" romanı olarak değerlendirilmemesi gereken değerli eseri. Tabii ilk Türk romanı olduğunu unutmayarak çok derin tespitler ve iyi bir kurgu beklememek lazım, bazı yönlerini eksik ve acemice bulunmanız çok muhtemel. Zaten bu eseri yazarken Şemsettin Sami'nin asıl amacı kendisinin de dediği gibi; ibretlik bir hikâye anlatarak toplumsal ve ahlaki öğüt vermek.
Okurken başınıza ağrılar girmemesi, dönemin şartlarına sinir olmamak elde değil.
Neyse ki giriş bölümünde okuyucuda merak uyandırarak yakaladığı tempoyu, eleştirdiği konuları işleme şekli ve dilinin sade oluşu sayesinde sonuna kadar akıcı bir şekilde sürdürüyor da kitap çabucak bitiyor.
*Spoiler alanı*
Fitnat'ın Ragıbe Hanım'a olan hislerini açıkça aşk olarak değerlendirmesi, Talat'a duyduğu hislerle tamamen eşit tutması (bi panik de diyebilir miyiz buna) ve Talat'ın kadın kılığına girdiği ilk gün, sokakta yürürken tanıdığı bir memurun ona "sarkıntılık" etmesi sonucunda yaptığı iç konuşma kısımlarına çok şaşırdım, 150 yıllık romandan hiç beklemediğim şeyler olduğu için bu iki kısım ayrıca hoşuma gitti. ("kadınların yolda rahat yürüyememesi" konusunda 150 yılda pek bir yol katedemediğimizi fark etmek üzdü tabii.)
Şemsettin Sami kitabı "bu bir musibetname değil" diye bitirmiş ama son iki-üç sayfada "Gökten üç elma düşmüş" dercesine herkesi nasiplendirdiği trajik olaylar katliamdan farksızdı sanki... Bu yeşilçam tokadı etkisi ile vermek istediği mesaj ise belli: "İşte benimsediğiniz düzeni uygulamaya devam ederseniz bunlar olur!"
Benim beğenmediğim ve biraz da canımı sıkan tek şey; sürekli araya girip bilgilendirmeler yapılması yüzünden zaman zaman anlatıcı bakış açısının değişimini yakalayamamaktı.
·
72 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.