Acımak - Reşat Nuri GüntekinEdebiyat
"İstinat noktaları yavaş yavaş aşınan, sonra günün birinde en ehemmiyetsiz bir sarsıntı ile birdenbire göçen binalara benzedim."
Tabiri caizse kendimi boşlukta hissediyorum, kitabı bitireli iki günü geçti ama hâlâ kafamı toparlayamıyorum ve buraya eğer bir şeyler yazarsam rahatlayacağım ümidiyle geldim umarım bu ümidim yersiz değildir.
Kitaba başlarken Zehra ile birlikte babasına büyük bir nefret duydum, Zehra'nın acıma duygusunun kaybedişini babasının acıma duygusunu kaybetmesine bağladım ama işlerin öyle olmadığını nefretim beni ele geçirdiğinde yüz bilmem kaçıncı sayfada öğrendim. Buz dağının görünmeyen kısmı her zaman mı bir insanı yaralar bilmiyorum ama Zehra'yı ve beni yaraladı, diğer okurları da yaraladığını tüm samimiyetimle söyleyebilirim. Tipik, klişe romanlarda işlenen babanın ailesine uyguladığı şiddetle karşı karşıya kaldığımı düşünmüştüm fakat öyle olmadı. İki kadının bir erkeğe yıllarca uyguladığı psikolojik şiddeti işlemiş yazar. Psikolojik şiddet insanı gizliden delirtir, akıl sağlığını kaybettirir ve öyle bir gün gelir ki kendini tanıyamazsın. Ne ara bu noktaya geldiğini sadece dönüp baktığında anlarsın, süreç içinde fark edemezsin. Reşat Nuri Güntekin'in tüm klişeleri ve önyargıları bir kitapla, hatta belki de gerçeklerin ortaya çıktığı o sayfayla rafa kaldırdığını pekâlâ söyleyebilirim. Son zamanlarda okuduğum en iyi kitap, okurken elimden düşüremediğim gibi hâlâ aklımdan çıkaramıyorum.
Ne desem az, amasız fakatsız bir kitaptı. Yazarın tüm kitaplarını okuma isteği uyandırdı, bir taraftan da bu uyanan isteğin hep kalmasını istediğim için kendime hâkim oluyorum. Okumanızı kesinlikle tavsiye ederim, bir saniyesinden bile pişman olmayacaksınız.
·
1 +1'leme
·57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.