Seray Şahiner’den Antabus’u okudum yakın zamanda. Ülker abla karakterini çok sevmiş ve ilginç bulmuştum. O yüzden kitabını görünce çok heyecanlandım. Ülker Abla, hayatı boyunca önce babadan sonra kocadan dayak yiyen kadınlardan. Susmuş sabretmiş çünkü oğlu varmış. Bir gün dayanamayıp kendini hastanelere atmış.
Kendini hastanede var etmiş, kendini hastanede görünmez kılmak istemiş. ( ve nice badire)
Özellikle Freud’a olan öfkesi okurken beni gülümsetti. Kitaptaki argo kullanımı beni rahatsız etmedi; aksine çok sevdim.
Keşke diyorum Seray Hanım “muhtar” karakterinden de bir roman çıkarsa :)
Seray ŞahinerÜlker Abla