Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanlarEdebiyat & Roman
Yine bir celsede bitecek bir Stefan Zweig kitabı.
Kitabın ilk sayfalarını okurken çok yavan gelmişti. Elimden bırakamadan okuyordum beni içine çekiyordu ama birşeyler eksik gibiydi. Ama birazcık sabırla kitabı okumaya devam ettiğimde kendimden, toplumdaki insanların bir çoğundan parçalar bulmaya başladım. Böyle böyle giderek kitabın arka kapağını kapattığımda kendimi üzerine sayfalarca yazacak bir şekilde düşünürken buldum.
Kahramanımız son sayfalarda herşeyi o kadar güzel özetliyor ki.
Her şeye sahip olmak mutluluğu getirmek için yeterli midir? Dertsiz bir insan olmak, takdir edilen, beğenilen, özenilen, örnek alınan bir insan olmak mutluluk için yeterli midir? Değildir. Mutluluğu getiren en önemli şeyin sevgi olduğunu düşünüyorum. Her şeye sahip olabiliriz ama koşulsuz sevgi.. Onu hiçbir şey satın alamaz, onu hak etmek kazanmak gerekir. Bu işte insana gerçek mutluluğu getirir.
Kahramanımız da böyle. Hayatı dışarıdan mükemmel gibi ama yaşadığı dünya içerisinde böyle bu. Peki ya dış dünya? Kahramanımız belki tesadüflerle, belki farkında olmadan kendi isteğiyle bir pazar günü sürüklendiği serüvende -tabi kıvrak zekasının da yardımıyla- dış dünyanın en derinliklerine dalıyor. Ve burada içinde yaşamış olduğu burjuva dünyasından çok daha farklı bir dünya görüyor. Burada yaşadığı ilişkileri gözlemleri ona sevgiyi, merhameti, yaşama sevincini; hayatın paradan, sanat sergilerinden, yemek davetlerinden, samimiyetsiz insan ilişkilerinden ibaret olmadığı öğretiyor. Ve kahramanımız bunu öyle benimsiyor ki, bu ona öyle yarıyor ki teni bile çiçekler açıyor.
Kısaca kitabın son cümlesi olan "ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar" cümlesi bu kısa tatlı kitabı tek cümlede özetliyor aslında.
Kitabı okumanızı öneririm bu günümüz dünyasında ve insan ilişkilerinde size kendinizi sorgulatıp fayda da bulunacak emin olabilirsiniz. :)
·
92 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.