Uzun zamandır okumayı ertelediğim bir kitaptı. Boşuna ertelediğimi fark ettim okurken. Hani bazı kitapların her cümlesinin altını çizmek istersiniz ya öyle bir kitaptı bu kitap benim için. Kitabı okurken adeta ruhumun derinliklerinde bir yolculuğa çıkmış gibi hissettim.
Ana karakter bir yandan genç yaşında yakalandığı hastalığın ağrılarıyla boğuşurken bir yandan kendinden 4 yaş büyük olan Nüzhet'e duyduğu aşkla boğuşuyor. Kitabın 15 yaşındaki bir gencin ağzından anlatıldığını düşününce gerçekten hastalığın insanları çok daha erken olgunlaştırdığını anladım. Bu kitapta beni bu kadar çeken şey konusundan çok kesinlikle anlatım şekli oldu. Özellikle hastane kısımlarında geçen betimlemeler insana gerçekten o çaresizlik hissiyatını veriyor.
Matmazel Noraliya'nın Koltuğunda kitabında da okurken en zevk aldığım kısımlar kriz geçirme sahneleriydi ve bu kitapta da kriz sahnelerinde gerçekten o anı yaşıyormuş gibi hissettim. Hasta bir çocuğun psikolojisini çok iyi yansıttığını düşünüyorum. Yazarın kendisinin de böyle bir süreçten geçmesi ve bu psikolojiye hakim olması da bunu sağlamıştır elbette. Yazarın okuduğum diğer iki kitabında da okuduktan sonra uzun bir süre etkisinden çıkamamıştım. Bu kitapta da öyle olacak gibi duruyor.
·
77 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.