Oğuz Atay’ı okumayı hep erteledim ama artık onu okumaya kendimi hazır hissediyordum ve okudum bu kitabı.
Kitap kaç hikayeden oluşuyor, karakterleri de genelde ruhsal çöküntü içinde olup, yalnız kalanlardan oluşuyor. Açıkçası kendimi buldum ben bu kitapta. Sakin bir kafayla okununca anlaşılabilir bir kitap aslında. Benim aklımda kalan birçok cümlesi var, ama bazı yerileri de pek anlamış değilim.
Son olarak bu romanda en sevdiğim alıntıyı paylaşarak bitirmek istiyorum “ Beni anlamıyorlardı zarar yok, beni daha kimler anlamadı.”