Herkesin bir hikâyesi vardır. Kiminin anlata anlata bitiremediği kiminin kendinden bile gizlediği...
Başkasına hikâyeni anlatmamayı anlarım. Çünkü genelde anlamış gibi yaparlar ama anlamazlar. O yüzden hikâyemi kilitli bir sandığa koyup kalbimin en derinine saklamak bana daha mantıklı gelir. Bazen anlaşılmayı beklerken yorulurum. Hatta kelimelerim tükenmiş gibi hissederim. Sessiz çığlıklarıma devam edeceğime kalkıp yemek yaparım. Yeni lezzetler oluşturmak bana farklı bir haz verir. O an tükendiğimi unutur, pişirdiğim yemeğin büyüsüne kapılıp şifa bulurum. Çünkü mutfakta yarattığım bir aşka şahit olmak bana sonsuz bir güç verir. Gerçi mutfakta aşk yaratmak için başka bahaneler de bulurum. Mutlu muyum? Hemen bir kurabiye yapmalıyım ama böyle göze de hitap etmeli. Unutulmaz bir an mı yaşamak istiyorum? Bir kahve iyi gider. Muazzam kokusu ile hazzı doruklara çıkarırım. Daha neler neler anlatırım da "Yine bu kız bunları neden anlatıyor?" dersiniz. Anlatıyorum. Çünkü hayatın zorluklarıyla mücadele etmelerine rağmen güçlü kalabilmiş altı tane güçlü kadınla aynı masaya oturdum.
Onların sessiz çığlıklarına kulak verdim. Dertlerine ortak oldum. Hele yaptıkları yemekler ile şifa bulmaları yok mu? Hayran kaldım. Mutfak onlar için artık birbirine destek oldukları bir iyileşme alanıydı. Aslında yemek yapmak yalnızlıklarına bir çözüm değildi. Paylaşacak sevdiklerinin olması çözüm kaynağıydı. Hele içine bir tutam sevgi katmak başlıca şifaydı.
Altı kadının yolları nasıl kesişti?
Hayattan yorgun düşecek kadar neler yaşadılar?
Bize hangi tarifleri öğrettiler?
Soruların cevaplarını alabilmek için mutlaka okumalısınız. Onların hikâyelerini dinlerken kendi hikâyenizi de asla unutmamalısınız.
·
164 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.