Bu serinin iki kitabini okuyana kadar hep erkek kardeşimin neden benim kadar anneme öfke duymadığını,hatta benim kızmalarimi haksız bulmasını anlamıyordum. Bu iki seriyi okuduktan sonra farkettim ki,annem bana yaptığı acımasızlığı kardeşime yapmamıştı hiçbir zaman. Ona anne olurken beni hep kendi annesi gibi,arkadaşı gibi görmüş ,kendi çıkarları için kullandığı bir insan etmişti. Hatam olmasa bile sırf kendini rahatlatmak için beni hep eleştirip durmuş ,yaptığım güzel şeyleri taktir etmemiş ,kendi hataları bana yüklemiş ve benim ona muhtaç olmam icin herşeyi yapmıştı. Özgür olmama,karar vermeme hiç izin vermemişti. 25 yıl boyunca içimde devasa bir boşluk ile yaşadım. Hep kendini suçlayan ,bir işi beceremeyen,bir yerlere tutunamayan,dönüp dolaşıp annesinin yarattığı o iç sesle kendinden nefret edip defalarca intihar etmeye kalkışmış biri haline gelmiştim. Sebebini yıllarca bilemedim. Çünkü annem en mükemmel ,en harika insandı. 5 yaşında iken babam öldüğünden beri bize sahip çıkmış , büyütmüştü. Benim degil onda kusur bulmak onun dediklerini yapmamak gibi bir hakkım bile yoktu. Onun istediği okulları okudum ,onun istediklerini giydim,onun istedikleri ile arkadaş oldum,o istediği için sevdiğim şeyleri çoğunu terkettim ,kendisi hiç sevilmedigi için bana da hicbir zaman sevilmeyecegimi öyle güzel öğretmişti ki bir erkek benimle ancak kullanmak için beraber olabilirdi. Bu yasima kadar ona ne zaman karşı çıkmaya kalksam terk etmek ile ,ölmek ile tehdit edip durdu,panik atak krizlerine girdi. Benim acı cekmem ,kendi hayatımı yaşamak istemem ,kendimi tanımak bilmek istemem,güzel şeyler başarmam onun umurunda değildi ,hiçbir zaman da olmadı. Olmayacakta. Onlarca terapi ve bu kitaplardan sonra kendimi korumak için benim ondan uzaklaşıyor olmam onda sadece günün sorunlarını negatiflerini yükleyecek ,her sıkıştığında işini görmesini sağlayacak ,duygularını tatmin edip onu yuceltecek birini,bir arkadasini kaybetmek gibi bir his oluşturdu. Ben onun emeklerine saygiduymamis nankör bir evlat oldum. Ortak çevremizdeki insanlara beni defalarca kötüledi,hep eleştirdi. Sırf artık onun kölesi gibi davranmadigim için beni kendine bir şekilde muhtaç etmek için elinden ne geliyorsa yaptı ,yapıyor. Bana pahalı hediyeler alıyor ve benim gücümün olmadığını ancak onun maddi gücü ile böyle şeylere sahip olabileceğimi ifade eden şeyler söylüyor . Şimdi bir çocuğum olacak ve onu kendi istediği gibi yetiştirmek kendisi ile yaşaması gerektiğini söylüyor ,siz ne yaparsanız yapın ben tabletler telefonlar alır o çocuğu yanımda tutarım diyor. Ben bu kitapalr ile terapi ile kendimi çocuğum için iyi bir anne yapmaya çalışırken beni hasta eden insan hayatina hicbirsey olmamış gibi devam ediyor. Bilmeden Terapi sürecine başladığım günden bu yana hamile olduğum için ilaç kullanamiyorum. Artık anksiyete krizlerim,öfke patlamaların baş edemeyeceğim bir hal aldı. Çoğu zaman ölüp kurtulmak istiyorum ama İyi ki bu kitaplar var iyi psikologlar var. Eğer bunalrda olmasaydı muhtemelen şuan hayatta olmazdım. Yazanlara ve çevirenlere ömür boyu iyi dilekte bulacağım. Umarım benim gibi nice insanlara umut ışığı olur bu kitaplar
Olgunlaşmamış Ebeveynlerin Açtığı Yaraları İyileştirmekLindsay C. Gibson · Sola Unitas · 2021333 okunma
·
783 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Sevgili aybala, yaşadıklarına çok üzüldüm. Umarım bebeğin ile güzel bir hayat geçiriyorsun. Yüreğine su serper mi bilmiyorum ama şunu soyleyebilirim ki, yalnız değilsin. Bu topraklarda ebeveynlerinin açtığı yaralarla hayata tutunmaya çalışan ya da onlara dönüşen çok insan var. Umarım çocuğunu gönlünce yetiştirebilirsin. Sevgilerle
Artık uyandın ve görebiliyor olmana çok sevindim. Farkindaliklarini uygulayabildigin, sınırlarıni koruyabildigin, sevgi dolu bir yaşam dilerim cocugunla 💜
