Kitap bittiğinde, uzun zaman sonra, ilk kez bir ikilem yaşadım. Dazai “karanlık, kasvetli” bir yazar. Hayat hikayesini öğrendiğimde, merakla ilk kitabını alıp okumuştum.Tarzını, depresif olmasına rağmen sevmiştim. İntihar etmeden önce yazdığı, bir tür intihar mektubu sayılacak, yarı otobiyografisinde de pozitif bir anlatım beklemiyordum.
Çocukluğu itibarı ile ailesine bile sahte bir maske ile yaklaşan, gerçek iç dünyasını koruyup içindeki palyaço ile insanları tanıştıran biri. Hayatı boyunca sürekli kendinden kaçıyor, aklınıza gelebilecek her tür yanlışı yapıyor. Sürekli bir takım kadınların hayatına girişleri ve onların da hayatlarını çekilmez kılışı, korkaklığı , alkol ve morfin bağımlılığı , kaçışları... Sürekli olarak kendini suçlaması, kendiyle hesaplaşmaları, depresyon hatta ağır depresyon. Sizi, kendi gözünden hayatının, hatalarının içine katışı, kızmanıza rağmen okumayı bırakamamanız . İnanılmaz bir hisle okuyorsunuz kitabı
Bir yanınızda kızgınlık duyuyor olaylara. Son derece şımarıkça, bencilce , hayatını heba etmesine inanamıyorsunuz. Bazı davranışlarına akıl , sır ermiyor. Neden ailene dönmedin, neden okula dönmedin, neden evlendin vs vs diye diye içiniz gidiyor..
Ben kitabı çok etkileyici buldum. Düşüncelerini, toplumla uyumsuzluğunu ve ölme isteğini cok net aktarmış. Bence okunması gerekli bir kitap. Ama psikolojiniz uygun olduğunda. O güzel kapak, sakuralar sizi aldatmasın.
Spoiler
Karısının tecavüze uğradığında sadece seyretmiş olması , benim duymaya çalıştığım empatide son nokta idi.
spoiler
·
59 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.