Bir iki oturuşta bitirebileceğiniz Tanzimat dönemi yazar ve şairlerinin de epey değindiği konu olan ve Samipaşazade Sezai'nin de "Hürriyetine..." diye noktaladığı bir halayığın hüzünlü bir aşk hikâyesini anlatıyor. Zamanında Ahmet Mithat'ın Recaizade Mahmut Ekrem'in de öve öve bitiremediği bu güzide romanı döneminde de çokça övgü topluyor. Bir dost meclisinde de soruyorlar Sezai'ye bu kitap çok güzel, yüreğe öyle bir dokunuyor ki insanın tekrar tekrar okuyası geliyor, nasıl yazdın bu romanı diye. Esin kaynağı olan azad edilmiş annesinin hayatından bahsediyor arkadaşlarına orada ilk defa.
Bahsedildiği üzere dönemin nitelikçe yeni yeni gelişen türüne göre gayet ruha dokunan bir eser. Dönemin modası olan uzun tasvirler yer yer sekiz on satırı bulsa da (en çok eleştirildiği kısım) Kemal Bek'in sadeleştirmedeki ustalığı sayesinde anlaşılmayacağını sanmıyorum. Celal'in Dilber'e ulaşma çabasının ve muhabbetinin acısından ağlaması dahi yasak olan halayık Dilber'in çaresizliğini hissediyorsunuz. Bu safi aşkın katili Celal'in annesi midir yoksa daha küçük yaşta anasız babasız kalan, bir dizde okşanmanın, merhametin ne demek olduğunu öğrenmeden Nil'in sularına güzelliğini bahşeden Kafkas Dilber'in kendini bildi bile özgürlüğe sahip olamaması mıdır; takdir sizin. Keyifli okumalar.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.