Biraz buruk bir inceleme olabilir…Şiir
Fotoğraflarından gördüğüm kadarıyla nedense bana hep bir yerden tanışıyormuşum hissi veren bir kadındı. Sanki bir yerde oturup iki lafın belini kırmışız gibi... Kitabı bitirdiğimde anladım ki evet, biz çok önceden beri tanışıyormuşuz Nilgün Marmara ile... Bambaşka bir dünya karşıladı beni... Böyle şiirler beklemiyordum gerçekten... Tarif edilmez bir karanlık ve yine dile gelmez yalnızlıklar barındırıyor şiirleri... Kelimelerden öyle nefis yararlanmış ki hiç tekrara düşmeden... Bir karanlık labirent gibi şiirleri, tüm çekim gücüyle bu şiirlerin içinde buluyorsunuz kendinizi... Ve karanlık tüm bedeninizi ardından ruhunuzu sarıyor gibi... "Ey, iki adımlık yerküre Senin bütün arka bahçelerini gördüm ben!" Belki de bunları düşünerek ölüme atladı 29 yaşında evinin penceresinden... Yaşayacak bir şeyi kalmadığını düşünüyordu belki. Belki de acı dolu şiirler yazmaktan bıkmıştı kederli gözlerle bakan bu kadın... Kimseye göstermedi yaşamı boyunca bir şiirini bile. Hepsi o öldükten sonra çıkmış su yüzüne... Ah be Nilgün abla, kim bilir ne mücadeleler verdin zihninde ve eşsiz ruhunda... Ece Ayhan'ın dediği gibi "dünyayla yaralı Nilgün Marmara"... Kendi çıkmazlarıyla bana Hümeyra'nın diliyle şunları söyledi sanki Nilgün abla: Nasılsın kızım, anlat bana hikayeni kimler üzdü gözlerini? Nasılsın kızım, söyle bana derdini neler kırdı kalbini? O taze saçlardan kimlerin eli, yaşlanmış dumanlı nefesleri Hoyratça itişleri, görgüsüz asaletsiz üzüşleri... Sen neler neler çektin ben biliyorum, Dokunsam ağlarsın hissediyorum, Hüzün zamanı geçti onlar eskidendi bitti hepsi geçti....
“Biliyorum, bir gün dayanamayacak küçük kalbim, arkamı dönüp inandığım ve güvendiğim her şeye veda edeceğim.” diye yazmıştı Nilgün Marmara. O hayatın içinde bir gölge gibi yaşarken umutları hataları, kırgınlıkları, üzüntülerinden kimseye bahsetmedi. Daha güçlü görünmeye çalıştı belki o kadar güçlü değildi ve zamanla bu güçlü olma rolünden yoruldu ve hayattan yollarını ayırdı.. Eşi bile onu her daim cok severken en büyük yabancıydı ona karşı. Çünkü o öldükten sonra bir röportaj da şunları söylemişti: “Şiir yazdığını bile bilmezdim, bir kenarda pıtır pıtır bir şeyler yazardı.” Kocasının bu sözleri söylemiş olmasından onun bu dünyaya ne kadar yabancılaştığını görebiliyoruz. Düşünsenize aynı hayatı ve bir ömrü paylaştığınız eşiniz neler yaptığınızdan haberi yok.. Nilgün Marmara’nın kısa da olsa hayatını okumanızı tavsiye ediyorum. Ondan sonra şiirlerini okuduğunuz zaman daha iyi anlayabilirsiniz. Vasiyeti üzerine basılmış olan ‘Daktiloya Çekilmiş Şiirler’ kitabını severek okuyacağınıza eminim.
·
576 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.