Kendini diğerlerinden üstün gören bir adamın hikayesi. Kulağa tanıdık geliyor değil mi? Çevremizde oldukça fazla gördüğümüz insan tiplerinden birisi. Yaptığı iyilikleri kendi yüksekliğini (kendi içinde yüksekliğini, üstünlüğünü) göstermek ve kendini tatmin etmek için kullanan bir adam düşünün. Kitapta geçen şu alıntıya bakalım:
"Bir körü üzerine çıkmasına yardım ettiğim bir kaldırımda bırakırken, selamlıyordum. Bu şapka çıkarış kuşkusuz ki ona yönelik değildi, çünkü bunu göremezdi o. Öyleyse kime yönelikti? Halka. Rolden sonra selamlar. Fena değil, değil mi?"
Görüldüğü üzere yaşamı şov, kendini gösterme ve tatmin etme üzerine kurulu bir adamın kendini en tepede görmesiyle kendinden bahsettiği, övdüğü bir monologla örnekler vererek en tepeden(kendince en tepe) en aşağıya düşüşünü görüyoruz. Başta övdüğü kendisini sayfalar geçtikçe sert şekilde eleştirdiğini görüyoruz. Hayat ve ölüm üzerine bir çok düşünceyi satır aralarında görebiliyoruz. Çarpıcı gerçeklikler sert bir şekilde anlatılmış bir bakıma.
Şu alıntıya bir bakalım: "Gözleyin komşularınızı, şansınıza bir ölüm olursa binanızda. Onlar kendi küçük yaşamları içinde uyurken, örneğin kapıcı ölür. Hemen uyanırlar,' koşturmaya başlarlar, bilgi alırlar, acınırlar. Taptaze bir ölü, gösteri başlar sonunda. Onların trajediye gereksinimleri vardır, neylersiniz, onların küçük taşkınlıklarıdır bu, aperitifleridir."
Trajediye gereksinim, bu açıdan düşündünüz mü?
Okuması zor ve bir o kadar da çarpıcı bir eser. Varoluşsal sancılarda bir o kadar fazla. Bir kaç alıntı daha bırakarak merakınızı arttırayım.
"Duygularımızı yalnız ölümün uyandırdığına dikkat ettiniz mi?"
"İnsanlar gösterdiğiniz nedenlere, içtenliğinize ve acılarınızın ağırlığına ancak siz öldüğünüzde inanırlar."
"Gerçi bazen yaşamı ciddiye alır gibi oluyordum. Ama ciddi şeyin kendisinin boşluğu çabucak gözüme çarpıyor ve elimden geldiği kadar rolümü oynamaya devam ediyordum yalnızca."
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.