Neden Yaşlanmadan Bir Şeyleri Öğrenemiyoruz?Edebiyat
Çok sevdiğim bir arkadaşım var. Çok küçük yaşlarda bir tarikata girdi. Aklı, fikri, zikri orada öğrendiği şeylerdi. Yükseldi, diğer müritlere din anlatacak seviyeye geldi. Gel zaman git zaman kendince tarikatın iç yüzünü gördü. Ayrıldı. Dindarlığından geriye hiçbir şey kalmadı. Yeni görevi insanları aydınlatmaktı artık. Dini de dinsizliği de çok iyi tecrübe ettiğinden bunu görev edinmiş herkese olayların gerçek yönünü anlatmaya başladı. Önüne gelen herkesle tartışıyordu. O zamanlar ben de ona Zorba’nın anlatıya dediği şeyi söylemiştim:” Böyle mutlular, onları aydınlatırsan senin gibi huzursuz olacaklar. Boşver ki sen de onlar da mutlu zannetsinler kendilerini.”
Aleksi Zorba gençliğinde çok haksızlık yapmış, savaşta insan öldürmüş biriyken olgunlaşmış ve artık hayattan zevk alan bir karaktere dönüşmüştür. Anlatıcımızı “kâğıt faresi” olarak nitelendirerek gerçeğin ancak deneyimleyerek ve kendi ifadesi ile “bağlı olduğu ipi kopararak” elde edilebileceğini öğretir ona. Zorba’dan çok şey öğrenen anlatıcı yine de kendi etrafına ördüğü duvardan tamamıyla sıyrılamamış ama olgunlaşmıştır da.
Zorba insana insan olarak bakıyor. Özellikle kadınlar hakkındaki fikirleri belki feministleri rahatsız etmiştir ama o bir insan olarak kadını çözmüştür. Köyde öldürülen kadını da sadece Zorba kurtarmaya çalışmıştır.
Belki eylem olarak değil ama düşünce bakımından çevremde gördüğüm herkes bir Zorba örneği. Neden yaşlanmadan bazı şeyleri öğrenemiyoruz?
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.