Unutma, ya şimdi ya hiçbir zaman...
İvan Gonçarov 
Oblomov
Ivan Aleksandroviç Gonçarov, yazdığı Oblomov kitabıyla öne çıkmıştır. Pek fazla eseri olmayan Gonçarov buna rağmen Fyodor Dostoyevski ve Anton Çehov gibi büyük yazarları yazdığı Oblomov romanıyla etkilemeyi başarmıştır.
Sembolikleşen Oblomov karakteri ile aşırı tembel anlamında kullanılan Oblomovluk kelimesi gündelik dilde yaygınlaşmıştır.
Gonçarov ilk önce romanının "Oblomov'un Rüyası" kısmını yazmış fakat ara vermiş daha sonra 1 ay içinde yazmış ve son olarak şimdiki şeklini almıştır. Yazar romanı nasıl 1 ayda yazdığını açıklarken " Bu büyük romanın bir ay içinde yazılması belki de imkansız görünür ama unutmayın ki bu eseri yıllarca kafamda taşıdım sadece onu kağıda geçirmek kalmıştı. " cümlesini kurmuştur. Yazarı biraz araştırdığımda sanki oblomov yazarın bir parçasıymış gibi geldi. Babası zengin bir tüccar ve kendisi devlet memuru olan Gonçarov hiç evlenmemiş 1891 yılında ise vefat etmiştir.
Romanın içeriğinden biraz bahsedecek olursak, Oblomov hiçbir şey yapmaya mecali olmayan yapması gerekenleri sadece düşüncede bırakan, asla ondan öteye geçmeyen, bir çabaya girişmeyen bir karakterdir. Hayatta çalışana, gezene, okuyana, hayatın peşinden koşanlara bir türlü anlam veremeyen, neden onları yapmak yerine sakin hiçbir şey yapmadan sadece yiyip içip oturarak bir hayat geçirmediklerini söyleyip yargılıyor. Gerçek hayat nasıl olmalıdır peki burada kim haklı Oblomov mu? Diğerleri mi?
Tabi bu tembelliğinin sebebinin kendisi mi yoksa ailesi mi olduğu tartışılır. Küçüklüğünden beri kendi çorabını bile giymeyen bu tür işleri yapacak uşaklarla büyümüş olan, hiçbir iş yapmayan aile ortamında yetişen Oblomov'a tembelliği bir nevi altın tepside sunulmuş.
İlerleyen bölümlerde dostu Ştolts'un geri dönmesiyle ve Olga'ya aşık olmasıyla birlikte Oblomov dostuna ve aşkına ayak uydurmakta daha çok zorlanıyor. Ştolts Oblomov'un aksine hayatını her an farklı bir şehirde çalışmayla geçiriyor. Bu iki zıt karakterin sıkı dost olması bir farkındalık yaratıyor.
Romanı okurken bazen Oblomov'a kızdım bazen de onu anlamaya çalıştım. Ama en çok üzüldüm. Aslında hepimize ara ara bi Oblomovluk çöker. Bu yüzden her okurun, kendinden bir parça bulacağına eminim.
İvan Gonçarov Oblomov
Ivan Aleksandroviç Gonçarov, yazdığı Oblomov kitabıyla öne çıkmıştır. Pek fazla eseri olmayan Gonçarov buna rağmen Fyodor Dostoyevski ve Anton Çehov gibi büyük yazarları yazdığı Oblomov romanıyla etkilemeyi başarmıştır.
Sembolikleşen Oblomov karakteri ile aşırı tembel anlamında kullanılan Oblomovluk kelimesi gündelik dilde yaygınlaşmıştır.
Gonçarov ilk önce romanının "Oblomov'un Rüyası" kısmını yazmış fakat ara vermiş daha sonra 1 ay içinde yazmış ve son olarak şimdiki şeklini almıştır. Yazar romanı nasıl 1 ayda yazdığını açıklarken " Bu büyük romanın bir ay içinde yazılması belki de imkansız görünür ama unutmayın ki bu eseri yıllarca kafamda taşıdım sadece onu kağıda geçirmek kalmıştı. " cümlesini kurmuştur. Yazarı biraz araştırdığımda sanki oblomov yazarın bir parçasıymış gibi geldi. Babası zengin bir tüccar ve kendisi devlet memuru olan Gonçarov hiç evlenmemiş 1891 yılında ise vefat etmiştir.
Romanın içeriğinden biraz bahsedecek olursak, Oblomov hiçbir şey yapmaya mecali olmayan yapması gerekenleri sadece düşüncede bırakan, asla ondan öteye geçmeyen, bir çabaya girişmeyen bir karakterdir. Hayatta çalışana, gezene, okuyana, hayatın peşinden koşanlara bir türlü anlam veremeyen, neden onları yapmak yerine sakin hiçbir şey yapmadan sadece yiyip içip oturarak bir hayat geçirmediklerini söyleyip yargılıyor. Gerçek hayat nasıl olmalıdır peki burada kim haklı Oblomov mu? Diğerleri mi?
Tabi bu tembelliğinin sebebinin kendisi mi yoksa ailesi mi olduğu tartışılır. Küçüklüğünden beri kendi çorabını bile giymeyen bu tür işleri yapacak uşaklarla büyümüş olan, hiçbir iş yapmayan aile ortamında yetişen Oblomov'a tembelliği bir nevi altın tepside sunulmuş.
İlerleyen bölümlerde dostu Ştolts'un geri dönmesiyle ve Olga'ya aşık olmasıyla birlikte Oblomov dostuna ve aşkına ayak uydurmakta daha çok zorlanıyor. Ştolts Oblomov'un aksine hayatını her an farklı bir şehirde çalışmayla geçiriyor. Bu iki zıt karakterin sıkı dost olması bir farkındalık yaratıyor.
Romanı okurken bazen Oblomov'a kızdım bazen de onu anlamaya çalıştım. Ama en çok üzüldüm. Aslında hepimize ara ara bi Oblomovluk çöker. Bu yüzden her okurun, kendinden bir parça bulacağına eminim.·
50 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.