Anayurt Otelini okurken daha ilk sayfalarda içimi bir karamsarlık kapladı. Bir amaçsızlık, anlamsızlık duygusu belirdi içimde. Bu duyguları Zebercet'in sürekli otelde durduğunu düşünürken hissettiğimi fark ettim. Hep aynı işler, sürekli bir monotonluk, bu kadar aynılık insanın canını sıkmaz mı bir süre sonra? İnsan her gün mutlaka diğer günlerden farklı bir şeyler yapmalı. İçim karardı ve neden yaşıyoruz sorusu belirdi zihnimde.
Zebercet Ankara treniyle gelen kadını beklerken üzüldüm çünkü gelip gelmeyeceği belli olmayan birini beklemek çok zor. Belirsizlik en kötüsü. Özellikle de umut etmek. Ortada bir belirsizlik söz konusuysa ve insanın içinde ufacık da olsa bir umut varsa hep bekliyor ve sonunda mutlaka hayal kırıklığına uğruyor.
Zebercetin annesinin erken ölümü sebebiyle onunla kurması ve diğer insanlara genellemesi gereken ilişkiyi kuramıyor ve yetişkinliğinde başka kadınlarla sağlıklı ilişkiler yaşayamıyor.
Bence Yusuf Atılgan "Aylak Adam" kitabında olduğu gibi bu kitapta da modern insanın yalnızlığını hissettiriyor. İnsanın içinde bir boşluk duygusu oluşturuyor.
Fakat ben yazarın "Aylak Adam" kitabını çok daha fazla beğenmiştim.
·
71 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.