Beyaz GemiRoman
Annesi ve babası tarafından terk edilen; belki de bu yüzden bağlılık duygusunu kimi zaman okul çantasına, koşuşturduğu patika yollardaki kayalara, babasına ulaşmasının anahtarı olan dürbüne, öğretmenine, ilk kez gördüğü kazak gence, dedesinin defalarca anlattığı Geyik(Maral) Ana’ya ve en çok da saflığın temsili dedesine yükleyen; adı dahi geçmeyen bir çocuk…
Herkesin yardımına koşan, emaneti gördüğü torununa canı pahasına sahip çıkan, zalim damadı Orozkul’un kendisine ve kızına yaptığı eziyetlere sesini çıkaramayan(bir kez yeltense dahi ikinci eşi tarafından bastırılıp pişman olan) mazlum Mümin Dede…
Kitapta baştan sona genel bir dram hakim. Gerek çocuk kahramana, gerekse Mümin Dede’ye acıyarak okuyorsunuz kitabı. Bir yandan da Orozkul’a, üvey nineye nefretle bakar duruma geliyorsunuz. Nitekim zıt karakterlerin sürekli diyalog içinde olduğu ve iyi-kötü kavramlarının sürekli göz önünde olduğu bir kitap. Dürbünüyle Kitabı okurken babasını taşıyan Beyaz Gemi’nin yolunu gözleyen, balık olup babasıyla konuşma hayali kuran çocuğun umudunu taşıyorsunuz içinizde. Baştan sona hakim olan dramın kırılmasını, iyilerin masallar haricinde de kazanmasını istiyorsunuz. Ancak beklenen olmuyor. Kendinizi kahramanlarla özdeşleştirdiğinizde ağlamanız muhtemel, nitekim o ana kadar inanılan tüm kutsal değerler Orozkul gibi bir zalimin elinde can verebiliyor.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.