İnceleme yapacak edebi gücü kendimde bulduğumu pek düşünmesem de kitap hakkındaki kendi çapımdaki yorumlarımı engellediğini düşünmüyorum :)
Ömer'in Macideye duyduğu aşk , aldığı sorumlulukla geri planda kaldı . Geçim sıkıntısı yüzünden duyduğu derin telaş yüzünden Macide'den uzaklaşması hâlbuki onu ilk gördüğünde ne kadar hevesliydi bütün her şeyini ona anlatmaya .
Macidenin insanlara olan uzaklığında kendimi görmem beni kitaba daha çok bağlamış oldu
Kitabın içinde günümüzde kullanılmayan kelimelerin oluşu da hoşuma gitti mamafih kelime haznemin gelişmiş oldu .
Kitabın sonlarında beni Macide hazırladı hazin sona beklenmedik seyler olup Ömer'in devamını getirmiş olması ve beni hüzne boğmasi da ilginçti.
İşte ilk başta bahsettiğim ve vurgulanan asıl düşünce ;
İsteyip istemediğimi doğru dürüst bilmediğim, fakat neticesi aleyhime çıkarsa istemediğimi iddia ettiğim bu nevi söz ve fiillerimin daimi bir mesulünü bulmuştum: Buna içimdeki şeytan diyordum; müdafaasını üzerime almaktan korktuğum bütün hareketlerimi ona yüklüyor ve kendi suratıma tüküreceğim yerde, haksızlığa, tesadüfün cilvesine uğramış bir mazlum gibi nefsimi şefkat ve ihtimama layık görüyordum. Halbuki ne şeytanı azizim, ne şeytanı? Bu bizim gururumuzun, salaklığımızın uydurması.. İçimizdeki şeytan pek de kurnazca olmayan bir kaçamak yolu.. İçimizde şeytan yok... İçimizde aciz var.. Tembellik var.. İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var.. Hiçbir şey üzerinde düşünmeye, hatta bir parçacık durmaya alışmayan gevşek beyinlerimizle kullanmaya lüzum görmeyerek nihayet zamanla kaybettiğimiz biçare irademizle hayatta dümensiz bir sandal gibi dört tarafa savruluyor ve devrildiğimiz zaman kabahati meçhul kuvvetlerde, insan iradesinin üstündeki tesirlerde arıyoruz.
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.