Kitaba başlarken ağlamıştım bitirirken de ağlattı beni hemde ilkinden daha fazla bir şekilde...
İnsan düşünüyor kitabı okuduktan sonra bize öğretilen tarih sadece öğrenmemizi istedikleri şeyler mi..? Gerisi yok mu bunun diye vehmettim. Ki böyle düşününce kitapta yazan bir cümle geldi aklıma; inanırsan vardır. Her şey inanmakla başlıyor... Görünenin ardındaki şeyleri hiç düşündük mü? merak ediyorum sadece gördüklerimizi var sanıyoruz, ya ötesi varsa... Ki var muhakkak... Hasılı unutmayalım görmek için bakmak gerekir, lakin bakmak ile görmek aynı şey değildir... Görmek mi..? İşte Orası nasip işi...
Kitapta âhi Evran yani asıl ismi ile Nasüriddin Mahmud Hazretlerinin hayatını anlatmış yazarımız, anlatmak basit kaçar belki çünkü okurken yaşıyorsunuz bir yandan... Okunmasını şiddetle tavsiye ederim. Naçizane bir dua bırakıyorum buraya; Rabbim bizleri feraset sahibi insanlardan ayırmasın. Allahümme amin ecmain. Esselâmû Âleykûm