Ön yargılarımızdan kurduğumuz kalelerimiz var zihinlerimizde ve merhamet, acıma gibi en değerli duygularımızı unutuyoruz acımak kalemizin en zayıf noktası diye düşünüyoruz. Peki ya acınan tarafta olanlarımız? Zehra öğretmen yaşadıklarından sonra insanlara acımayı zayıflık olarak görmekte, roman onun hikayesiyle başlıyor. Olaylar ve kişilerle ilgili peşin hüküümler veriyoruz daha kitabın en başında ancak bir kez sormuyoruz gerçek herzaman gördüğümüzü sandığımız şey mi? Ardından sayfalar ilerledikçe ağır ağır Zehra öğretmenle birlikte yüreğimizde başka bir duygu hissediyoruz :acıma! Reşat Nuri Güntekin'in bu romanı okurken yüreğimin en derinlerinde hissettiğim kitap oldu.
İncecik , kitapta ne cok duygularıyla yüzleşiyor insan. İyi okumalar...
·
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.