Bir kez daha beni derinden etkilemeyi başardı Aytmatov. Her eseriyle tüylerimi diken diken etmeyi başarıyor.
Eserin ismi bile her insana kendi öğretmenini, okuduğu ilk yılları hatırlatmaya yetiyor. Kimi bu konuda çok şanslı kimi şanssız. Bu hikayede bir kez daha anladım ki öğretmen olunmaz, öğretmen doğulur. Merhamet, inanç, istikrar, sevgi, ilgi varsa bir öğretmende minicik bir çocuğun yüreğine dokunabildiyse kurtardı bir hayatı daha demektir. Denize atılan her bir deniz yıldızı misali... Düyşen de yılmadan usanmadan sürdürdü hayalini. Bir okul kurdu karanlıklar içinde kalmış bir köye. Bir ışık yaktı bu karanlıklara hapsolmuş yavrucaklara. Altınay.. O da öğretmeni sayesinde kaçtı o karanlıktan. Kaçtı da unutmadı ilk öğretmenini hiçbir zaman. İçindekileri yazarak anlattı sonunda. Ögretmenine vefasını belki bu şekilde göstermek istedi. Hikayesi öyle sardı sarmaladı ki beni o iki kavak ağacı altından oturup izledim sanki onları.
·
1 +1'leme
·96 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.