Earnshaw ve Linton adlı 2 ailenin iç içe geçmiş iki kuşak hikeyesi anlatılıyor. Öncelikle kitabın her yerde yazılmış en iyi aşk romanlarından biri diye tasvir edilmesine hiç mi hiç katılmıyorum. Kitapta öyle ‘romantik’ bir aşk hikayesi öne çıkmıyor, tutkulu ve büyülü bir aşktan ziyade intikam, öfke, yalnızlık, benlik kavramları ön plandaydı. Karakterler neredeyse ilk 100 sayfa tam anlaşılamıyor, çok fazla karakter var ve isimler soyisimler aynı olduğundan karmaşıklık yaratıyor. Bronte’un de aynı karakterden bir Catherine bir Cathy bir Miss Cathy bir Mrs.Earnshaw diye bahsetmesinden de kaynaklı olarak ilk başlarda epey yoruyor. Fakat sonra hikaye açılıyor, karakterler oturmaya başlıyor ve yazar da aynı hitap şeklini devam ettiriyor. Hikaye ve o yolculuk benim hoşuma gitti özellikle de son 200 sayfa daha akıcıydı. Emily Bronte anlatıcıların (Mr.Lockwood ve Nelly) dilini çok güzel kullanmış, anlatıcı çok ustalıkla dil değiştiriyordu buna bayıldım. Karakterlerse kendimden hiçbir şey bulmadığım, epey güçlü özelliklere sahiplerdi. Güçlüden kastım çok kötü olan bir karakter, çok saf olan bi karakter, hep hastalığa yakalanan karakterler gibi. Neyse, Emily Bronte ablamızın ilk ve tek romanıdır, okunsun bi zahmet
·
159 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.