Kapak Kızı, Yeşil Peri Gecesi ve Osman yazarın seri halinde bir ailenin hayatı , ilişkileri üzerinden yakın tarihin de anlatıldığı kitapları. Öncelikle seriyi tavsiye eden 
Mavi Mahir e teşekkür ederim. Kitapları seri olarak okuyunca karakterleri yakın arkadaşlarımmış gibi benimsemişim. Osman kitabı ile karakterlerle vedalaşınca sanki arkadaşlarımdan ayrılmış gibi hissettim. Bunda yazarın bu kadar farklı karakteri ve dönemi oldukça samimi ve yalın anlatan etkin dilinin de etkisi büyük. O kadar olay ve karakter içinde en merak ettiğim Osman oldu. Bu nedenle son kitabı daha dikkatle okudum. Osman insanın kızmaya kıyamadığı bir karakter. Vurdumduymazlığı, har vurup harman savurması, boş vermişliği , tembelliği ile aslında sinir olmam gereken bir karakter olmasına rağmen bir türlü kendisine kızamadım. Bende hep acıma hissi doğurdu. Birazda kitabın satırlarında bu duygunun izlerini aradım. Ama yine de tam cevaplarımı bulduğumu söyleyemem. Psikologların dediği gibi gerçekten doğduğumuz evler kaderimizi oluşturuyor ve hayatımızı o temellerin üzerine inşa ederek taşımaya devam ediyoruz. Osman farklı bir ailede doğsaydı kaderi farklı olur muydu ? cevabı bende koca bir boşluk. Özellikle Osman'ın eşinin skandalındaki yaklaşımı, hissettiklerini, olaydaki rolünü merak ediyordum. Ama burada da parçalar biraz eksik kaldı. Ama hala kızmam gereken Osman'a kızamıyorum. Sanırım acıma duygum kızgınlığımın önüne geçiyor. Osman kendine öğretilmiş dünyanın içine hapsolmuş bir mahkum olarak, yaşamını o kısır döngü içinde yaşadı. Osman'ın yakın çevresi ile yapılan röportajlar da kitaba dinamizm katmıştı. Herkes olayları kendi penceresinden değerlendirdi. Şebnem olayında her zaman faturanın kadına kesilmesi de üzücüydü. Şebnemin sonu da merak ettiğim ama cevapsız kalan konulardan oldu. Âmâ ben onu her şeye rağmen dimdik ayakta kalan, hayata meydan okuyan cesur bir kadın olarak gördüm ve Ali ile uzak diyarlarda mutlu, mesut ve gönlünce bir hayat yaşadığına inanmak istedim. Osman'ın da umarım ruhu huzur bulmuş ve mutlu olmuştur. Elveda Osman, teşekkürler Ayfer TUNÇ .
Mavi Mahir e teşekkür ederim. Kitapları seri olarak okuyunca karakterleri yakın arkadaşlarımmış gibi benimsemişim. Osman kitabı ile karakterlerle vedalaşınca sanki arkadaşlarımdan ayrılmış gibi hissettim. Bunda yazarın bu kadar farklı karakteri ve dönemi oldukça samimi ve yalın anlatan etkin dilinin de etkisi büyük. O kadar olay ve karakter içinde en merak ettiğim Osman oldu. Bu nedenle son kitabı daha dikkatle okudum. Osman insanın kızmaya kıyamadığı bir karakter. Vurdumduymazlığı, har vurup harman savurması, boş vermişliği , tembelliği ile aslında sinir olmam gereken bir karakter olmasına rağmen bir türlü kendisine kızamadım. Bende hep acıma hissi doğurdu. Birazda kitabın satırlarında bu duygunun izlerini aradım. Ama yine de tam cevaplarımı bulduğumu söyleyemem. Psikologların dediği gibi gerçekten doğduğumuz evler kaderimizi oluşturuyor ve hayatımızı o temellerin üzerine inşa ederek taşımaya devam ediyoruz. Osman farklı bir ailede doğsaydı kaderi farklı olur muydu ? cevabı bende koca bir boşluk. Özellikle Osman'ın eşinin skandalındaki yaklaşımı, hissettiklerini, olaydaki rolünü merak ediyordum. Ama burada da parçalar biraz eksik kaldı. Ama hala kızmam gereken Osman'a kızamıyorum. Sanırım acıma duygum kızgınlığımın önüne geçiyor. Osman kendine öğretilmiş dünyanın içine hapsolmuş bir mahkum olarak, yaşamını o kısır döngü içinde yaşadı. Osman'ın yakın çevresi ile yapılan röportajlar da kitaba dinamizm katmıştı. Herkes olayları kendi penceresinden değerlendirdi. Şebnem olayında her zaman faturanın kadına kesilmesi de üzücüydü. Şebnemin sonu da merak ettiğim ama cevapsız kalan konulardan oldu. Âmâ ben onu her şeye rağmen dimdik ayakta kalan, hayata meydan okuyan cesur bir kadın olarak gördüm ve Ali ile uzak diyarlarda mutlu, mesut ve gönlünce bir hayat yaşadığına inanmak istedim. Osman'ın da umarım ruhu huzur bulmuş ve mutlu olmuştur. Elveda Osman, teşekkürler Ayfer TUNÇ .
·
85 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
