Aziz Bey dik başlı, kibirli, hırçın bir karakter tipi olarak karşımıza çıkıyor hikâyede.Bu özellikleri nedeniyle terk ediliyor, dışlanıyor.Yalnızlığa itilen, oradan oraya sürüklenen dramatik yolculuğunu anlatıyor kitap. Ne kendisiyle yüzleşebiliyor ne de karanlık mazisiyle. Terk ediyor o da dünyayı, tüm insanları; zihninin eskiyen, acıyan yerlerini geride bırakarak. Kabullendiği ‘terk edilme’ eylemini öğrenilmiş ‘terk etme’ eylemine dönüştürüyor zamanla...Hikayede Aziz Bey'in ailevi ilişkilerine de tanıklık ediyoruz,özellikle semavi beyle yani babasıyla olan ilişkisine. Bu da bir çok şeyi açıklıyor aslında.Nitekim Necip Tosun'nun da makalesinde ki tespiti bu duruma oldukça uygundur. "Çocukluk bir karabasan gibi hayatları boyunca kahramanları takip eder. onları başarısızlığa, hastalıklı hallere, deliliğe sürükler.”aziz bey de yıllar geçtikçe babasına benzediğini farkeder ama artık çok geçtir..
Ben genel olarak hikayenin konusunu, psikolojik tahlillerini, yoğunluğunu çok sevdim fakat bana da bir tık kısa geldi özellikle bazı yerler benim için eksik kaldı...Yazardan okuduğum ilk kitap fakat kesinlikle son olmayacak.Keyifli okumalar:)
··
168 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.