Doğrusunu söylemek gerekirse Hoover ve onun kitapları için beklentim sıfırdı, beni etkilemeyeceğini bilmenin eminliğiyle başlamıştım kitaba; yer yer yazarın yeteneğini küçümsemeye varan bu beklentisizliğimin/beklentisizlik hâlimin bir rolü oldu mu emin değilim ama etkilendim. Etkilenmeyi asla beklemiyordum ama başardı, Hoover beni şaşırttı. (Ki dediğim gibi belki de bu düşük beklentiler sayesinde etkilenebildim.)
Beni en çok mutlu eden, heyecanlandıran şey ise yarattığı karakterleri hırpalamaktan bir an bile geri durmamasıydı. Yazar acımasız olmayı başarmıştı. Ama yine de düşünüyorum: Tüm bunlar daha da vahşileştirilebilirdi, kurgu daha vahşi işlenebilirdi. Doğrusunu söylemek gerekirse bunu isterdim de. Daha çok vahşeti kaldırabilecek bir kurgu bu, hatta daha fazla vahşet bu kurgunun "hakkı"ydı.
Son kez şunu söyleyeceğim: Bu yazar kendini aşabilmiş, kendini aşma potansiyeline sahip olduğunu göstermiş. Ve batırmamış