Spoiler içerir!!
Büyük bir heves ile alıp başladığım kitap malesef ki yarısına gelmeden heveslerim söndü. O kadar çok övülmüştüki. Meğer övülen alttan verdiği mesajmış. Ben yazarın daha çok karakterlerin iç dünyasına girmesini bekliyordum fakat yazar iç dünyaya girmeyi koklatıp devamını trajikomiğe bağlamış.
Beni kitaptan iten bir diğer güç ise yazarın yazı stili. Diyalogların aralarına kendi cümlerini eklerken diyalogtan uzaklaşması ve sonra hiç birşey olmamış gibi geri dönmesi çok fazla karışıklığa yol açtı bazen kişiden kişiye bile atlaması okuma kolaylığını zorlaştırdı yazarın yazı stilini çözene kadar zaten kitap bitti.
Ve beni en çok üzen ve "yok artık" dediğim bir sona sahip. Mutlu, hep şarkı söyleyen, herkesi hayata bağlayan Alan'in intihar etmesi. Evet keşke etmeseydi ailesini ve etrafındaki kişileri hayata geri kazandırdıktan sonra ailesiyle zaman geçirmesini beklerdim. Fakat babasının dediği gibi o İntihar Dükkanına ait değildi sadece İntihar Dükkanı sahipleri intihar edemezdi. Ama o ilesini hayata kazandırdıktan sonra kendi görevinin sona geldiğini düşündü. Onun görevi sadece ailesine hayat vermek değil tüm İntihar Dükkanı müşterilerinede hayat vermeyi kendine görev bilmişti.
En son söylemeden edemiycem yazarın intihar yollarını okurken hayal dünyasına şapka çıkardım...
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.