"Neysen o ol."
Yıl 1882 ve küçük, sessiz,dağınık bir oda da Nietzsche migren ağrılarıyla "yardım et" diye sayıklıyor Doktor Breuer'e.
Yalnızlığa dayanmak, hatta onu yüceltmek için gizli yollar arayan bulan Nietzsche aslında migren ağrılarının tedavisi için gittiğini zannederken küçük bir oyunla içinin bacalarını temizletmek için Dr. Breuer'e gittiğini çok sonra öğrenir.
Kitap, hem hasta hem de doktor rollerine bürünerek birbirini iyileştiren iki adamı anlatıyor. Nietzsche ve Breuer tarihe yöne vermiş bu iki adam gerçekte karşılaşmışlar mı kesin bir bilgi yok.
Nietzsche'nin "Ümit kötülüklerin en kötüsüdür, çünkü işkenceyi uzatır." diyerek;
katılığı,insanlar arasındaki mesafeli davranışları,ciddiyeti,kendini asla teslim edemeyişi,hayal kırıklıkları arasında,aslında içinde yardım isteyen o ruhu görebilmek onu bu kurgu romanla bile olsa tanıyabilmek güzeldi benim için.
Kitap öyle bir lokma da hazmedilecek bir kitap değil, yoğun, düşündürücü ve insanı içsel yolculuğa sürükleyebilecek nitelikte bir kitap.
Yalnız, dilinin akıcılığı,karakterlerin kurguya oturuşu hepsi çok güzelken ben neden çok fazla ısınamadım bu kitaba bilemiyorum. Belki de Nietzsche'nin kendimce çok doğru bulamadığım ve sürekli savunduğu düşüncelerinden kaynaklanıyordur.
Sevgiler. 
Nietzsche Ağladığında 
Irvin D. Yalom
Nietzsche Ağladığında Irvin D. Yalom·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.