Şeker Portakalı oldukça ilgimi çeken bir eserdi. Okurken kitabın anlatıcısı olan karakterin argo dilinden başlarda rahatsızlık duydum. Daha sonrasında kitabın akışına kendimi bıraktım. Eserde olay akışı eserdeki Alex'in dilinden okuyucuya aktarılmaktadır. Alex olayın başında bir grup arkadaşıyla suçtan suça atlarken daha sonra kendini demir parmaklıklar arkasında bulur. İlginçtir ki Alex'in başından geçenler bu kadarla sınırlı kalmaz sonrasında hükümetin yeni geliştirdiği suçlu ıslah yöntemlerinden birinin ilk deneği olarak bulur kendini. Başlarda gönül rızasıyla gönüllü olur ancak işlerin sarpa sardığını farkedince vazgeçse de artık çok geçtir. Alex hükümetin otomotik çalışan iyilik makinesi haline gelir. İyi veya kötü hakkında kendi seçimini yapamıyor iyilik ona dayatılıyordur. Otomotik Portakal'ın yazarı ve hükümet arasından kimin çıkarları doğrultusunda Alex'i tabiri caizse maşa olarak kullandığını bilemedim açıkçası, Alex'in de bu karmaşayı çözemediğini görmekteyim.. Aslında kitabı okuduktan sonra günümüz toplumu içerisinde biz bireylere, doğrudan olmasa da arka plandan bir takım şeylerin dayatıldığının bilincine bir kez daha vardım. Anthony Burgess'ın tüm hayvanların en zekisi, iyiliğin ne demek olduğunu bilen insanoğluna sistematik bir baskı uygulayarak onu otomatik işleyen bir makine haline getirenlere kılıç kadar keskin olan kalemiyle saldırmaktan başka hiç bir şey yapamadığını görüyoruz.
İyi okumalar..
·
39 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.