Oğuz Atay-TutunamayanlarEdebiyat
“Bir anlam aramamalı. Anlam kadar insanın hayatını zehir eden bir kavram yoktur.” demiş Oğuz Atay. Selim’in de hayatını zehir eden şey, hayatında bir anlam aramaya çalışmasıydı. Hayattan, insanlardan ne çok şey bekliyordu, umut ediyordu. Bir bakıma anlaşılmak istiyordu herkes gibi, anlatmak istiyordu. Ama Selim hayallerinde olmayan şeyleri yaşadı. Ölmeden birkaç defa öldü. Her ne kadar hayata tutunamamış olsa da hayat da onu tutmadı; ellerinden kayıp gidişini seyretti.
İncelememe kitaptan bir alıntıyla başladım çünkü bazı kitapların insan ruhuna açılan bir kapı niteliğinde olduğunu, alıntıların da yaşam tecrübesinden doğan duygular olduğuna inanıyorum.
Eserde hayatın hemen her noktasında insanın karşılaşacağı durumlar ve bu minvalde oluşabilecek düşüncelere yer verilmiştir. Kendine has duygu yoğunluğu ile akılda kalıcı bir yer edinmeyi başaran karakterler, yazarın dediği gibi ölmeden öldürümüş fakat hâlâ yaşayan insanlar.
Turgut karakteri, arkadaşı Selim’i kaybetmenin üzüntüsüyle sarsılmış ve uzun bir süre onun ölümünü kabullenememiştir. Bu kabullenemeyiş, Turgut’u Selim’in daha önce kimseyi birbiri ile tanıştırmadığı arkadaşlarını aramaya itmiştir. Arkadaşlarıyla yaptığı görüşmeler sayesinde Selim’in hayatının farklı taraflarına ulaşabilmiştir Turgut. Anlatılan hikayeler, Selimden geriye kalan yazılar, mektuplar, günlükler; Turgut’u ölümün gerçekliğine inanmaya itmiştir en sonunda.
Turgut Selim’in hayatına değer veriyordu, ama hayat o değere inanmıyordu. Kitabın “ Hep birlikte yapardık, hep birlikte. Her şeyi yaptığımız gibi elbette bunu da birlikte yapardık. Yalnız bir tek şey hariç: hep birlikte ölmezdik.” cümlelerinde dediği gibi. Aynı şeyleri yaşasak da hikayelerimiz aynı bitmiyor. Selim tutunamadıkça eksildi, Turgut tutundukça.
·
69 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.