Simyacı, maddeleri altına dönüştürmeye çalışan ve ebedi hayat iksirini bulmaya çalışan bilge kişi.
Öncelikle kitabı tavsiye etmekle beraber yer yer kendinizden izler bulabileceğiniz, her sayfasında hayata dair bir nasihat içeren, kendi kişisel menkıbenize giden yolda sabrın önemini, her şerde bir hayrın olduğunu, yaşanılan başarısızlıkların aslında sizin için başarıya giden bir basamak olduğunu ve daha niceleri...
Santiago'nun bir çoban olarak yola çıktığı ve Mısır'a kadar ulaştığı bu yolculuk serüveninde; Yolculukta ki engellere, çeşitli zorluklara rağmen pes etmediğini, düşünün peşinden gittiğini, yol boyunca öğrenilen her şeye değer biçtiğini, evrenin ruhunun, karşısına çıkardığı zorlukları, evrenin ona karşı bir garezi olduğu için değil de, evrenin onu, düşünü gerçekleştirebilmesi hedefinde, kendi kişisel menkıbesine doğru ilerleyebilmesi arzusunda, alınan derslerle birikte ve bunlardan yapılan çıkarımlarla onu pişirdiğini ve bu doğrultuda çıkmış olduğu bu yolculukta, hedefine ulaştırmayı amaçladığını anlar.
Kitapta dikkatimi çeken bir diyalog var; Genç delikanlı Santiago ile Billuriye tüccarı arasında geçen diyalogda, tüccarın ulaşmak istediği menkıbesinin (Mekke'ye ulaşmak ve faraziyesini yerine getirmek) aslında arzudan ibaret olduğunu ve bu arzusunu yerine getirdiği zaman bunun bir arzudan çıkıp menkıbesinin anlamını yitirmesi olarak görmesi, aslında bizlere bir ders vermektedir, yani ulaşmak istediğimiz şeylerin arzusu bizi biz yaparken ulaştığımızda ise bu bir amaçtan çıkıp, aslında en büyük menkıbemiz olan bu ulaşma evresine vardığımızda bir heves olarak kalabiliyor bizler için, ben kişisel menkıbelerimize ulaşmayı, kavuşmayı değil de, o yolda ulaşma arzusunda olmayı, o yolda ilerlemeyi en büyük menkıbe olarak görmekteyim, bir sonuca varmak değil de o yolda ilerlemekten yanayım, hem zaten Santiago kişisel menkıbesine ulaşmasa hikayesi biter miydi...
Son olarak kitabın sonunu beğendim. Oradan da bir çıkarım yapacak olursam;
Başladığımız yere her zaman geri döneriz, zaten insanda öyle değil midir ? Doğar ve ölür yani hayat ve ölüm, ikisi de bir bilinmezliktir. Ruh ait olduğu yere geri döner, ve menkıbesini tamamlar, herkesin bir menkıbesi olduğu gibi ruhun menkıbesi de budur, görevini tamamlar ve döner...
·
17 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.