Barış Bıçakçı az sözle çok şey anlatmaya çalışan bir yazardır. Bu minimalist yazımıyla edebiyat dünyasındaki yerini sağlamlaştırmayı başarmıştır. Eserlerinde, geleneksel değerlerinden giderek uzaklaşan büyükşehir insanının geçmişe duyduğu özlemi, içinde bulunduğu toplumla yaşadığı iletişimsizliğin insanı yabancılaştırmasını, aşk ve sevgi gibi duyguların yalnızlaştırıcı yönlerini işlemiştir. Eserlerinde genellikle Ankara’yı mesken aldığı için onu Ankara yazarı olarak anmamız yanlış olmaz. “Bıçakçı’nın her eserinde başrolü alan Ankara, sokak ve caddeleriyle, park ve toplu
konutlarıyla, kahve ve birahaneleriyle yaşayan ve yaşatan; buluşturan ve birleştiren bir şehir olarak tasvir edilir.” (Eliuz, 2017, s.131)
Roman başta biraz karışık gelse de sonrasında adeta bizi kendi dünyasına sürükler. O kadar ki bazen kendimizi karakterlerden birinin yerine koymamız iştendir.
Bıçakçı’nın bu eseri ilahi bakış açısıyla kaleme alınmış, büyükşehrin insanlarının küçük sorunları konu edinilmiştir. Eserdeki karakterlerin mekan ortaklığı dışında hiçbir ortak noktaları yoktur. Karakterler büyükşehrin kalabalığında yalnızlıklarıyla boğuşmaktadırlar. Romanın ismindeki -mış eki bile iletişimsizlik temasının göstergesidir diyebiliriz.
Romanda çevresel mekan Ankara’dır. Romanın kişileri sokakta yanından geçtiğimiz herhangi biri olabilmektedir. Kimi zaman bir polis, kimi zaman bir garson, kimi zaman bir başbakan…Bıçakçı yalnızlık temi altında bir roman kurguladığı için kişilerin dahil olduğu sınıfları umursamamıştır. Onun için önemli olan kişilerin içinde bulundukları ruh hâlidir.
Eserde dikkatimizi çekmesi gereken bir diğer kısım da yazarın daha sonra yayımlayacağı kitaplardaki karakterlere burada yer vermesidir.
Barış Bıçakçı, onun edebî kişiliği ve romanları daha detaylı bilgi sahibi olmak isterseniz linkini bırakacağım makaleye göz atabilirsiniz.
jag.journalagent.com/jas/pdfs/JAS_5_...
·
133 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.