başlarda oldukça hoşuma giden, Küçük Prens'in duru ritmini tutturduğunu düşündüğüm ve ince bir memnunluk hissiyle beni çakırkeyif eden kitabın ortalarında, yazarın kendi değerleri pahasına kurguya ihanet ettiği hissiyatıyla derinden yaralandım. bir anda dini öğütler ve tanrı arayışı konuya dahil oldu. hemen sonra sanki içini dökmek için fırsat arayan yazarın uzun cümlelerinde kümülatif ilerlemeye çalışmanın da etkisiyle çelişkili sözler bulunduğunu ve özellikle karakterin öğütledikleri aksine davranışlar sergilediğini fark ettim. ne olursa olsun yazarın Küçük Prens ismiyle kendi doğrularını aktarmaya çalıştığını düşündüm ve bu beni öfkelendirdi. lakin romandaki tek güzel şey Küçük Prens'in varlığının yapmacık olmayışı ve gerçek olduğunu okura inandırması. Prens'in vedası bile yalnız kendisine yakışacak şekildeydi. dikkatimi çeken diğer husus da karakterin mükemmellikten çok uzak ve hataları gizlenmeyen bir adam oluşuydu. bu belki de bir metafordu. hepimiz saf bir kalbe altın nasihatler veririz ama bunları ne kadar uyguladığımız muammadır. yine de emin olmadığım için kesin bir şey söyleyemeyeceğim. yazarın başka bir kitabını okumadığım için de hangisinin doğru olduğuna dair bir fikir beyan edemeyeceğim. hayatını araştırdığımda edindiğim tek fikir adamın yazarlık kariyerinde kitapta sıkça bahsettiği değerleri dikte ederek bir yerlere gelmiş olduğudur. yine de Genç Prens'in aramızda yaşadığını ve bize sevginin gücünü aşılamaya çalıştığını bana inandırdığı için yazara borçluyum.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.