İlk Öğretmenim kitapta 
Cengiz Aytmatov bir ressam olarak karşımıza çıkar. Çocukluğunun geçtiği köyün hakim tepesine kurulmuş boylu boyunca uzanan iki kavak ağacı destansı bir resim tablosu gibi gözlerden yukarıda durmaktadır. Bu kavaklar, diğer ağaçlardan farklı bir dil kullanır, hepsinden ayrı türküler söyler. 
Anton Çehov "Bir öykünün başında duvarda asılı bir tüfek betimlenmişse öykünün sonunda mutlaka patlamalıdır." der. Bu açıdan Öyküde resmedilen iki kavak ağacı da öyküyle bütünleşmiştir. Öykünün sonu başta verilir ve sonra geçmiş anlatılır.
Köyün ilk öğretmeni Düyşen ve öksüz kız Altınay'ın hikayesidir bu. Yazar olayı Altınay'ın ağzından anlatılır.
Düyşen bilgili ve donanımlı olmamasına karşın ihtiraslı bir gençtir. Köyde çocukların okuması için bir çok fedakarlığa göğüs germiş özveriyle çalışmış, çocukların kalbine girmiştir.
Çocuklara devamlı bilgi yüklenmeye çalıştığımız, iç dünyalarını neredeyse hiçe saydığımız, denemelerle ve kurslarla yarıştan yarışa sürüklediğimiz, ödev üzerine ödev verdiğimiz günümüz eğitiminde; mutsuz, isteksiz ve geleceğe güvensiz bir nesil yetişiyor. Hâlbuki her şeye ulaşmanın bu kadar kolay olduğu devirde bu bilgi yoğunluğuna karşı öğrencileri desteklememiz, duygu dünyalarını zedelemeden gelişimlerine katkıda bulunmamız gerekiyor. Sevgili hocamız Acar Baltaş'ın dediği gibi "Öğrencilerin her şeyi bilen öğretmene ihtiyacı yoktur, mutlu öğretmene ihtiyacı vardır" sözü de kitapla bütünleşiyor.
·
27 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.