Acımak...Rəşat Nuri Güntekindən möhtəşəm bir əsər daha)
Önyargılarımızın həyatımızdan alıb apardıqlarının əyani sübutu desəm yerinə düşər...
Əsərdə oxucuya iki bir-birinə zidd səhnə təqdim olunur. Birincisi Zəhra müəllimin öz xatirələrinə səyahəti, digəri isə atası Mürşid bəyin günlüyündə yazılmış acı həqiqətlər...hansı kı, əsərin əvvəlindən sonuna kimi təlqin olunan sualın həlli də məhz bu ikili konflikt arasındadır.
"Bir insan için zaaftan mahrumiyet de büyük bir zaaf değilmidir?"
Düşünürəm ki, Zəhranın gerçəyi öyrənməsi onun sadəcə yıxılmasına, mənən sarsılmasına səbəb olacaqdı. Fəqət əksinə, günlüyü oxuduqdan sonra ailəsi ilə bağlı illərlə inandığı yalanları öyrənməsinə, atasına qarşı ürəyində dolub-daşan nifrətin yerdəyişməsinə rəğmən Zəhra Rəşat Nuri Güntekinin təbiri ilə desək;
"Muallimin artık bir eksiği kalmamıştı. Acımayı öğrenmişti."
Əsərdə məni ən çox məyus edən Mürşit bəy oldu, xatirələrinin oxuduqca bir insanın həyatında mühitin nə qədər əhəmiyyət kəsb etdiyini bütün içdənliklə anladım. Onun yaşadıqlarını yazmaqla ifadə etmək mümkünsüzdür. Arzularının puç olması, mələk qəlbli zənn etdiyi ətrafının xəyanəti, övlad həsrəti, həyat onun da üzünə belə "gülmüşdü".
"Çocuğum bu gece mektepte... onun şimdi temiz bir yatakta masum çocuklar, merhametli muallimler arasında yatdığını düşündükce; başıma taç giyerek bir hükümdar tahtına oturmuşum gibi seviniyor, qürurlanıyor, bayram ediyordum. Zehra kurtuldu..."
Bu da son sözləri "Zəhra, Zəhra" olan Mürşit bəyin hekayəsi...
·
97 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Və mənim bu incələmədən indi xəbərimin olması çox üzücüdür. Bir gün vaxt edib dəyərləndirdiyimiz tövsiyələr haqqında uzun-uzun müzakirələr aparmağa çox ehtiyac var. Bu arada dəyərləndirdiyin üçün çox təşəkkür edirəm 💜
Jane Eyre
Gönderi Sahibi
Dəyərləndirilməyə layiq olduğuna şübhəm olmayacaq tövsiyələrin üçün mən təşəkkür edirəm 💜