Samimi ve içten olan, duygusal çoşkunluğu çok iyi tasvir eden ve daha en baştan beni benden alan bir anlatı ile her satırda Raif efendi gibi bir kişiliğe bürünerek okuyuşum Sabahattin Ali'yi bir kez daha farklı kılıyor gözümde...
Ama kitap...bambaşka...ilk okuduğum vakit daha sayfa kırklarda hani şu Raif Efendi'nin ölüm ile yaşam arasındaki hengamesi var ya...işte tam orada daha en baştan biriken duygularım taşıverdi ve dayanamayarak kitabı kapatıp ağlayıverdim...
··
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.